donderdag 28 april 2016


Niet lang geleden had ik een gesprek met 1 van de leidsters van Hayden op het KDV. Altijd als ik hem ophaal, zeggen ze dat hij zo lief is geweest. Na tientallen keren het zinnetje met een glimlach te hebben opgevangen, besloot ik een keer voor de waarheid te gaan. Ik vroeg aan de leidster: "Vinden jullie hem nou echt zo lief? Of zeggen jullie dat om de dag positief af te sluiten. Wees eens eerlijk." De leidster begon te lachen. "Nee hoor, echt waar! Hayden is echt heel lief hier."

Ik wist nou niet echt of dat het antwoord was, dat ik wilde horen. Tuurlijk wil ik dat hij lief is bij de opvang, maar thuis is hij zo ontzettend stout en ondeugend. Ik zit vaak met mijn handen in het haar. Hoe kan hij dan op de opvang ALTIJD zo lief zijn? Ik vroeg aan haar hoe dat nou zou komen. Ze begon over de structuur in de groep en hoe ze aandacht geven aan de kinderen. Positief gedrag wordt beloond door middel van aandacht, negatief gedrag wordt genegeerd. Het klinkt zo simpel. Ik knikte. "Ik doe eigenlijk maar wat thuis."

En BOEM dat waren de woorden die het eigenlijk allemaal zeggen. Ik ben 6 jaar geleden moeder geworden en heb nooit handboeken gelezen qua opvoeding of wat dan ook. Google was (en is) mijn beste vriend. En de eerste week van Hayley's leven kreeg ik mijn allereerste spoedcursus babyverzorging. Vanaf dat moment heb ik (samen met mijn man) alleen maar gedaan wat op ons pad kwam. We hebben nooit van te voren besloten op wat voor pedagogische wijze we onze kinderen zouden gaan opvoeden. Het enige wat wij ooit met elkaar hebben afgesproken is: Wat we ook doen en wat er ook gebeurd, we luisteren altijd naar ons gevoel.

Wat betreft de opvoeding doen we maar wat! We proberen altijd maar uit wat werkt. Zoals straffen. Hayden is soms zo stout dat we even moesten zoeken wat een goede straf was en sinds kort staat hij daarom een paar minuten in de hoek. En na het gesprek met de leidster ben ik heel veel bezig met het positieve gedrag te belonen en het negatieve gedrag te negeren. Dat laatste is nogal al een dingetje hoor. Negatief gedrag negeren...ik vind het een uitdaging.

Er zal vast wel een lijn zitten in onze opvoeding en we hebben zeker onze waarden en normen. Zo ben ik de laatste tijd de kinderen fatsoen aan het bijbrengen. Met bijvoorbeeld de woorden 'alsjeblieft' en 'dank je wel'. Langzaam aan worden ze ouder en zien we wat we als ouders moeten bijsturen en wat we dan misschien verkeerd hebben gedaan in de opvoeding. Maar het blijft wat dat betreft dus een achteraf verhaal. We doen gewoon maar wat. En ach, voor alsnog, gaat het prima (denk ik) ;).



3 opmerkingen:

  1. En dat is goed toch! Ik heb een pedagogische achtergrond dus weet een heleboel technieken en trucjes. Gek genoeg werkt dat vaak niet bij je eigen kinderen. Mijn zoontje is net zo oud als Hayden en staat soms ook wel in de hoek hoor, niet dat het werkt. Welke aanpak hier werkt bekijk ik altijd per moment, want meestal gaat hij klieren als hij moe is en wordt het anders alleen maar erger.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Volgens mij zijn de meeste kinderen bij de opvang of op school een stuk meegaander dan thuis. Thuis kunnen ze vervolgens veilig uitrazen en is het veiliger grenzen op te zoeken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik kwam toevallig op je blog terecht (ook hier: google is je vriend) en na het lezen van dit stukje wil ik je toch eens een suggestie aan de hand doen...
    Je zou ook zowel het straffen als het belonen achterwege kunnen laten. En ja, dan stel je ook gewoon grenzen hoor. Er zijn zat dingen die gewoon niet mogen en dat ga je ook vertellen.
    Maar zowel straffen als belonen zijn eigenlijk hetzelfde. En in beide gevallen lokt het bepaald gedrag uit, leg je eigenlijk je kind iets op en komt het niet vanuit het kind zelf. Een kind doet dan iets om een beloning te krijgen (krijg ik nu een snoepje mama?) of doet iets niet, om geen straf te krijgen (soort angst).
    Wij proberen bij negatieve dingen consequent uit te leggen waarom het niet de bedoeling is en ingrijpen gewenst is (slaan doet pijn, kijk, pietje moet ervan huilen) en bij positieve dingen (tekening gemaakt) het onderwerp te bespreken (wat staat er op de tekening, met welke kleuren heb je getekend etc). Zo geef je wel aandacht en stel je wel grenzen.
    En verder wat Maya zegt: thuis is veilig dus de ideale plek om uit te proberen :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!