dinsdag 23 juni 2015

Begin januari schreef ik een stukje over de namen van de kindjes. Dat ze bijna dezelfde namen hebben, hoe dat zo is gekomen enzovoorts. Het hele stuk lees je hier. De allerlaatste zin van het artikel is letterlijk: "Ook al hebben ze bijna dezelfde naam, het zijn twee hele verschillende kinderen. Maar dat is weer een ander verhaal." En daar wil ik het vandaag even over hebben. Want ik heb echt 2 hele verschillende kinderen. Zo is Hayley een 'binnenkind' en Hayden een 'buitenkind'.

Het leven met Hayley begon in een flatje in het centrum bij ons. De flat had een paar kamers en een mini balkon waarop je je kont amper kon keren. We leefden dus voornamelijk binnen. Voor Hayley was dat voldoende toen ze nog een baby en dreumes was. Vanaf de woonkamer was ze in haar slaapkamertje en met een aantal speeltjes kon ze zich uren vermaken. Pas toen ze 1,5 jaar was kwamen we in onze huidige woning te wonen.

We kregen eindelijk een tuin en ik hoopte dat Hayley zich daarin uren kon vermaken. Maar al snel werd duidelijk dat Hayley geen buitenkind is. Ik probeerde haar op allerlei manieren te stimuleren; stoepkrijt, bellenblazen en een nieuwe glijbaan in de tuin. Die glijbaan/speelhuisje vond ze in het begin echt fantastisch. Maar helaas was ze er snel op uitgekeken. Ze wilde niet meer glijden en de zomer erna verkocht ik het huisje alweer. Zo zonde! Maar Hayley wilde gewoon liever binnen rommelen op haar kamertje. Toen en nu nog steeds. Ze speelt ook wel buiten in de speeltuin met vrienden en vriendinnen. En af en toe met haar broertje in de tuin. Maar liever gewoon binnen. Geen idee waarom, maar binnen spelen heeft duidelijk de voorkeur van Hayley.

Hayden is dan natuurlijk precies het tegenovergestelde van zijn grote zus. Toen hij zijn eerste stap buiten deed wilde hij voor geen goud meer naar binnen. "Buiten", was ook 1 van de eerste woorden die hij duidelijk kon zeggen. Buiten spelen is alles voor hem. Het maakt niet uit of het warm of koud is, Hayden wilt buiten spelen. En nu hij dan 2 jaar oud is wordt het ook een stuk leuker voor hem. Hij kan goed zelf spelen en lekker gek doen. Opeens miste ik dan dat huisje dat ik ooit voor Hayley kocht. Wat zou dat weer een ideaal stuk speelgoed zijn geweest voor Hayden. Ik besloot daarom ook weer een huisje te kopen voor in de tuin. Een huisje voor hen allebei, maar stiekem meer voor Hayden, omdat ik zeker wist dat hij het heel leuk zou vinden.


En dat vindt hij zeker. Hij heeft nog net niet zijn spullen ingepakt om definitief uit huis te gaan. Het huisje sloeg in als een bom. Van dat buiten spelen wordt hij zo gelukkig. Ik was altijd zo op zoek naar speelgoed waarmee hij zich kon vermaken. Ik heb veel geld uitgegeven aan spullen die nog in een hoek liggen met een laag stof erop. Uiteindelijk bleek Hayden gewoon een schep te willen en een zak met speelzand. Daar kan hij zich uren mee vermaken. Zitten en scheppen. Soms schept hij met zand en soms met water. Als hij maar buiten kan klie(de)ren en rennen. Misschien komt dat uitgebreid binnen spelen nog wel voor hem. Maar voor nu is hij een echt buiten kind. Zo anders dan zijn grote zus, maar o zo leuk! Ik duim dan ook op spoedig mooi weer, dan kan Hayden weer uren genieten van zijn huisje in de tuin en zijn schepje.

1 opmerking:

  1. Leuk toch als ze zo verschillend zijn?! Ik hoop met je mee op mooi weer!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!