dinsdag 2 december 2014


Ik weet niet meer hoe en wanneer het begon. Maar ergens toen Hayley klein was begon ik haar te leren dat ze dingen moest vragen voordat ze het ging doen. Bijvoorbeeld altijd vragen of je wel een koekje mag en niet zomaar pakken, of eerst vragen voordat je een hond gaat aaien dan zomaar op het dier afstappen. Vragen is belangrijk. Zo vraagt Hayley echt nog steeds alles aan me. Zelfs of ze naar de wc mag gaan om te poepen. "Ja natuurlijk," roep ik dan naar haar. Dat hoeft ze van mij echt niet te vragen, maar ze doet het toch. In de loop der jaren is dat vragen belangrijker geworden voor haar dan voor mij.

Toen ik haar vroeg waarom ze dat vraagt moest ze heel hard nadenken. "Ik heb geen idee," ze schudde met haar hoofd. "Waarom vraag je thuis of je naar de wc mag?" Ik keek haar vragend aan. Toen kwam ze met het meest logische antwoord. "Op school moeten we dat ook vragen, dan mag je ook niet zomaar weglopen uit de klas." Wat een logica eigenlijk. Dat ik daar niet op was gekomen. Die structuur en die regels zijn zo ontzettend belangrijk voor haar, dat afwijken echt niet kan. Ze steekt thuis nog net niet haar vinger op als ze iets wilt vragen.

Helemaal niks mis mee natuurlijk. Maar ook moet er een verschil zijn tussen thuis en school. Ik heb haar meteen uitgelegd dat ze het thuis niet hoeft te vragen, maar gewoon naar de wc mag als ze moet. Op school zitten er nou eenmaal meer kinderen in de klas en dan kan je natuurlijk niet zomaar weglopen.

Dat vragen gaat maar door. Als Hayley bijvoorbeeld in de speeltuin als ze een ander kindje ziet, vraagt ze: "Mama mag ik met dat kindje spelen?" Dat komt omdat ze niet met alle kinderen van mij mag spelen. Als ik een kindje zand zie gooien naar anderen of vervelend zie doen zeg ik dat ze niet met het kindje moet spelen. En beter kan spelen met een kindje die lief aan het spelen is. Niks mis mee toch? Maar het is zo blijven hangen bij Hayley dat ze iedere keer op zo'n moment vraagt of ze met het kindje mag spelen. Ze zou nooit zomaar op een groep vreemde kinderen afrennen.

En zo was ze ook deze zomer buiten aan het spelen in de nieuwe speeltuin. Een buurvrouw was ijsjes aan het uitdelen. Alle kinderen kwamen er gretig op af rennen. Het was ook zo warm die dag. De buurvrouw bood Hayley een ijsje aan. Hayley weigerde. "Dat moet ik even eerst aan mijn moeder vragen." Ze glipte naar binnen en vroeg netjes aan mij of ze het ijsje mocht aannemen van de buurvrouw. Ik gaf toestemming en toen pas pakte ze het aan. De verbaasde buurvrouw keek me lachend aan.

Het zijn een paar voorbeelden. Maar Hayley vraagt bijna altijd alles aan me. Ik zie het maar als een voordeel. Het bewijst dat ze niet zomaar iets aanneemt van iemand die ze niet goed kent. En Hayley hecht gewoon veel waarde aan structuur en regels. Ik ben benieuwd hoe lang dat duurt ;).

1 opmerking:

  1. Goed dat je het van de positieve kant bekijkt! Het is soms lastig als kinderen die structuur nodig hebben, maar het heeft ook voordelen.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!