vrijdag 4 april 2014

 
Aangezien wij een aantal jaar geleden het bij 1 kindje wilde houden, dacht ik niet na over een tweede kindje. Ik hoorde weleens verhalen over dat een tweede kindje zo vanzelf gaat en de tijd ook sneller lijkt te gaan dan bij een eerste. Die verhalen boeide mij niet zo, ik focuste mij lekker op mijn eigen enige kind. Maar toen ik zwanger werd van Hayden veranderde dat gevoel.

Mijn tweede zwangerschap was compleet het tegenovergestelde dan bij Hayley. Ik was ongelooflijk misselijk en had veel stress. Bij Hayley sprong ik van wolk naar wolk. Ik genoot iedere dag. Toen was ik nog niet zo thuis is het googlen van symptomen, complicaties en andere enge dingen. Ik liet alles lekker op mij afkomen en nog geen flauw idee hoe pijnlijk een bevalling kan zijn. Dat zou ik dan wel zien toch? Nou bij Hayden wist ik het al. Ik kwam veel enge dingen tegen op internet over zwangerschap en geboortes. En ook keek ik niet uit naar alle pijn en het hele circus rondom de bevalling en de dagen erna.
Ook was die tweede keer zo anders omdat ik natuurlijk al een klein meisje had rondlopen. Zij vroeg ook veel aandacht waardoor ik niet ieder moment van de dag stil stond bij mijn zwangerschap. Een schopje voelen was fijn, maar ik ging gewoon weer verder met de dagelijkse routine. Het ging gewoon allemaal vanzelf.

En toen kwam de dag dat we hoorde dat we een jongetje kregen. Dat hadden mijn man en ik niet verwacht. We kenden onszelf alleen als ouders van een meisje. Maar van een jongen? Dat zou een hele uitdaging voor ons worden. Ik kon het me gewoon bijna niet voorstellen.

 
En nu ben ik alweer bijna 1 jaar lang moeder van een jongetje. Het is zo anders een tweede kindje. Eigenlijk moeilijk om uit te leggen. Misschien begrijpen de meeste mama's wel wat ik bedoel. Bij Hayley keek ik constant haar kant op toen ze klein was. Nu moet ik 2 kindjes in de gaten houden en verzorgen, waardoor ik soms het gevoel krijg dat ik veel van Hayden mis. Hij is alweer bijna 1 jaar! Het jaar is voorbij gevlogen. Heb ik zijn ontwikkeling wel goed meegemaakt? Het gaat zo snel nu. Nog eventjes en hij is geen baby meer, maar een dreumes.
 
Dat het verloop van de zwangerschap en het eerste jaar zo anders is, is 1 ding. Maar dat mijn tweede kindje een jongen is, is ook wat. Hayley was een hele rustige baby en Hayden totaal niet. Hayley kon gewoon een uur lang op 1 vierkante meter spelen. Ze verplaatste zich bijna niet en speelde heel rustig. Hayden breekt de boel af overdag. Hij moet overal mee slaan, tegenaan kruipen of naartoe gaan. En o als hij op zijn donder krijgt. Dan wordt hij knalrood van woede en wilt met zijn hoofd tegen de grond slaan. Hij is pittig. Een echt jongetje denk ik?
 
Maar dat alles zo vanzelf gaat is helemaal waar. Een tweede kindje is minder eng en je weet als moeder dat je het kan, je hebt het tenslotte allemaal al eerder gedaan de verzorging en opvoeding van een baby. Het voelt vertrouwd en daardoor sta ik niet stil bij ieder moment.
 
Ook ben ik als moeder zelf een stuk zekerder gewoon en minder panisch. Bij Hayley ging ik bij ieder eng vlekje of verhoging naar de dokter. En ook moest alles schoon en perfect. Hayden laat ik gewoon lekker rommelen en gelukkig worden met een stokbroodje waarmee hij de wagen insmeert. Hij is dan zielsgelukkig en die wagen maak ik thuis wel weer schoon. Ik laat hem meer banjeren en zelf ontdekken. Ik ben dus zelf ook makkelijker geworden. En door een tweede kindje te krijgen ben ik zelf ook zeker gegroeid als moeder.
 
En ik geef iedereen gelijk die zegt dat een tweede kindje zo anders is. Zo ervaar ik het ook. Maar hoe anders het ook is; het gedrag of geslacht, de liefde is onvoorwaardelijk en hetzelfde als voor mijn eerste kind.
Categories:

3 opmerkingen:

  1. Toch grappig dat er een 2e kindje is gekomen ondanks jullie zeiden het bij 1 te houden... ik blijf het hier zeggen 1 is genoeg, maar iedereen zegt maar wacht maar af als de kleine er eenmaal is. Dan wil je vast ook een 2e... hmm denk het toch niet LOL

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja precies. Zet maar eerst nummer 1 op de wereld en daar lekker van genieten. Daarna zie je wel weer verder toch. Zo dachten wij ook. En nu zijn we echt compleet. Geen derde kindje.

      Verwijderen
  2. Herkenbaar, vooral dat de tijd zo snel voorbij gaat en dat je makkelijker bent met een 2e. He hebt al vanalles meegemaakt (dingen die vies worden etc) en dat allemaal overleefd, dus hoe erg kan het zijn.
    Ik kan het me juist niet voorstellen een meidenmama te zijn, wilde bij de 1e dan ook dolgraag een jongetje. Ik ben tussen de jongens opgegroeid en zelf niet echt een meisjemeisje geweest, dus dan wist ik tenminste wat ik ermee moest. En de 1e bleek bij de geboorte een jongen. Bij de 2e was het anders, toen leek het me toch wel leuk er een meisje bij te krijgen, gewoon om te zien hoe dat was. Toen we hoorden dat het weer een jongetje was, was het even slikken, maar al tijdens de echo was ik helemaal bijgedraaid. Het was goed zo, dit kind was nou eenmaal een jongetje. Hij was wie hij was en dat was prima.
    Of de verschillen die je merkt aan het geslacht liggen of meer aan het kind, weet ik niet. Mijn 2e zoon is heeeeeeeel rustig en relaxed, mijn 1e trouwens ook geen echte wildebras. Misschien ligt het meer aan karakter.
    Ik merk hier ook dat omdat de oudste veel praat, de aandacht automatisch vaak meer naar hem gaat, maar dat wordt al minder nu de jongste ook steeds meer van zich laat horen.
    Wat vind jij trouwens, is het drukker met 2 dan met 1? Wij zijn met de 1e zo druk geweest dat we die 2e er gewoon even bij doen. Maar ik hoor ook wel andersom. Dat kan ik me ook goed voorstellen, als je 1e bijvoorbeeld heel makkelijk en meegaand is, dan weet je niet wat je overkomt als de 2e heel anders blijkt te zijn. :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!