woensdag 18 september 2013


Ik heb altijd wel mijn ideeën gehad over opvoeding. Tijdens mijn eerste zwangerschap dacht ik er al over na. Ik had er dan ook volle vertrouwen in dat het goed zou komen. Maar ik vind het soms toch echt wel moeilijk. Hayley wordt steeds groter en haar mond wordt dat ook. Soms weet ik dan ook even niet meer wat ik moet doen.

Dit zijn vooral de punten waar ik tegen aanloop:

Niet luisteren
Soms praat ik gewoon tegen een muur. Hayley maakt veel kabaal op een dag. Ze stamt de trap op of laat haar speelgoed liedjes zingen. Vaak vraag ik aan haar of ze wat zachter wilt doen. Ook vanwege Hayden. Geluid maken mag we hoeven hier niet op onze tenen te lopen, maar ik houd niet van herrie in mijn huis. Vaak gaat ze gewoon door. Uiteindelijk moet ik haar straffen, omdat ze door blijft gaan. Dat vind ik niet leuk. En het is ook helemaal niet nodig als ze gewoon naar mij luistert.

Niet willen eten
Eten is de laatste tijd een uitdaging. Ik kan me nog herinneren dat de oudste dochter van een oude vriendin rond deze leeftijd ook heel slecht at. Zij at ook eigenlijk bijna niks en werd heel mager en wit. Hayley zit goed op gewicht, maar eten kan wat mij betreft beter. "Ik hoef niet mama." hoor ik veels te vaak. Na een paar happen zit ze al 'vol'. Van ons moet ze gewoon door eten tot wij het genoeg vinden. De laatste happen op haar bordje voeren we haar dan maar.

Commanderen
"Jij moet het pakken."
"Jij moet het doen."
"Mam doe mijn schoenen aan."
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik probeer Hayley dan nu ook te leren dat ze alles netjes moet vragen in plaats van constant te commanderen. Maar dat gaat allemaal niet even snel. Straks op school zal daar denk ik wel veel aandacht aan worden besteed.

Rare streken
De laatste tijd haalt Hayley ook steeds rare streken uit. Zo pulkte ze een aantal weken volop aan haar nagels. Ze trok ze helemaal kapot, tot bloedends toe. Als ik vroeg waarom ze dat deed, zei ze dat ik haar nagels dan maar moest knippen. Gelukkig hebben we het haar afgeleerd.
Van de week vond ik een rare rode plek op haar vinger, alsof hij bekneld had gezeten. Ik vroeg haar wat er was gebeurd. Ze wist het niet meer. Maar ik weet dat ze een prima geheugen heeft en bleef daarom doorvragen. Uiteindelijk gaf ze toe dat ze in haar vinger had geknepen. Ik schrok ervan.

Dit zijn momenteel de punten in de opvoeding waar ik heel erg over struikel. Ik weet niet zo goed hoe ik dit op de juiste manier moet aanpakken waardoor het gedrag op een positieve manier veranderd.

Constant zijn er wel punten waar aan gewerkt moet worden. Ik denk dat de rare streken ook een manier zijn van ontdekken. Wat gebeurd er als ik dit doe? Maar dan is het mijn taak om haar te behoeden en te vertellen dat zoiets gevaarlijk of pijnlijk kan zijn.

En de rest van de punten zullen ook wel behandeld worden op school. Ook daar zal ze leren om alles netjes te vragen en de juf niet te commanderen. Ik zet gewoon door dan komt het vast wel goed. De aanhouder wint en aan iedere (vreemde) fase komt wel weer een eind. Dat opvoeden is helemaal niet zo makkelijk, want ze weet mij iedere keer weer te verrassen!
Categories:

6 opmerkingen:

  1. Alles alles alles wat je schrijft zeer herkenbaar. ;-) Niet luisteren, lawaai maken en commanderen zijn hier aan de orde van de dag. Rare streken ook vast wel, al kom ik zo even niet op een voorbeeld, maar ik hoor mezelf geregeld vragen: waarom heb je dat nou gedaan? Dus komt hier ook vast voor. Zal allicht een ontdekfase zijn. Ze moeten toch uitzoeken hoe alles werkt... En ook ik heb mijn hoop wel een beetje op school gevestigd. ;-) Maar dan nog, kan het gedrag thuis gewoon hetzelfde blijven al doet die dingen op school dan wél keurig. Over eten lees ik altijd dat je het zoveel mogelijk moet laten gaan. Is moeilijk, I know, maar het is echt zo'n strijdpuntje waar ze zelf macht kunnen uitoefenen. Hier moet hij altijd tenminste een hap proberen en als het niet zo vlot gaat (lees: dagelijks ;-) ) wordt de rest, spelenderwijs, gevoerd. We proberen er zo weinig mogelijk aandacht aan te schenken, maar het dus wel naar binnen te krijgen. Nou moet ik zeggen dat mijn man daar eerder toe is geneigd en ook beter is in afleiden, bij mij is het al snel: dan toch lekker niet. Werkt ook altijd goed, want dan gaat hij juist het tegenovergestelde doen. ;-)
    Al met al heb je denk ik goed ingeschat dat het een fase is.
    En wat een heerlijke foto boven je stukje. :-) (En ook heel herkenbaar, die houding)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hihi de foto is geacteerd :). Ik wilde graag een passende foto bij dit stukje, dus Hayley heeft even model gestaan. Maar ze kijkt goed boos he? ;)

      Verwijderen
    2. Ja, dat heeft ze vast al vaak geoefend ;-)

      Verwijderen
  2. Klinkt herkenbaar en dan vooral die grote mond! De laatste tijd zet ik haar geregeld in de hoek op een stoeltje neer om even af te koelen.

    Eten nog niet echt last van, tot nu toe wel goed. Soms zegt ze na een paar hapjes vol te zijn, dan hoeft ze niet meer. Maar ja niet eten is ook niet snoepen. Dus als ze s'morgens haar brood al slecht eet dan kan ze in de middag een snoepje vergeten.

    Ze krijgen steeds meer een eigen wil en mening en hebben dat maar te goed door.

    Gister vroeg amy of ik "tantie" wou bellen want daar wou ze een broodje eten en als ik oma wou bellen want daar wou ze slapen hihi.....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Elke fase wel weer zijn kuren...vooral het 'niet luisteren' is herkenbaar.. en met eten heeft ze soms periodes gehad waar ze alleen droge rijst en droge pasta at..en ik in die periode bij het middageten zogenaamde lekkere smoothies dan maar voorzette waar ik wortels, komkommer en broccoli doorheen raspte die ze met grote teugen leegdronk;)..we hebben er nooit echt issues van gemaakt, wel bleven wij alles op haar bord aanbieden...maar wanneer er geen groente gegeten werd dan had dat consequenties voor haar yoghurt toetje.. het toetje kreeg ze gewoon wel, maar bij niet voldoende eten kreeg ze niet de extra honing/cruesli/smarties etc. in het toetje.. en het 'commanderen'; mijn nichtje had dat ook... en dat veranderde toen haar moeder erachter kwam dat ze zelf ook commandeerde richting haar met 'doe dit, doe dat'... het veranderde toen ze 'wil je alsjeblieft dit, of ik heb graag dat je dat..' etc. ging gebruiken...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Pfoeiii, ik kan het me heel goed voorstellen zeg! Nog geen ervaring mee, maar begrijp dat je wel eens met je handen in het haar zit. Die foto spreek boekdelen. Zucht, meiden! Vertrouw op jezelf, op jullie aanpak - uiteindelijk vind het zijn evenwicht, echt waar! Qua eten idd smoothies met groenten (en wat fruit) kan goed werken en je kunt bijna van alles pannenkoekjes maken. Bijv. van geraspte courgette, van banaan en appel, van geraspte wortel - (met een ei kneden als gehakt en dan platdrukken en bakken) - het is niet ideaal voor een hele lange tijd, maar dan eet ze haar groenten misschien wel :)

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!