woensdag 1 mei 2013

Hayden is nu 2,5 week oud. Al hoewel dat nog piepjong is voor een mensenleven, de bevalling voelt alweer best ver weg. Misschien komt dat ook door het feit dat de zwangerschap zover weg voelt. Dat heb ik nu allemaal achter mij gelaten. Ik ben blij niet meer zwanger te zijn en eindelijk mijn zoontje bij ons te hebben.
 
Hier dan mijn bevallingsverhaal in een notendop:

Zelf had ik het idee al een week flink te rommelen. Ik had met 35 weken in het ziekenhuis gelegen vanwege de premature weeën en de 3 cm ontsluiting. Dat zette toen niet door en ik werd naar huis gestuurd. 1 Van de gynaecologen was ervan overtuigd dat het door zou zetten zodra ik thuis zou zijn. Dan zou ik namelijk veel lopen en dingen doen in huis. En ze had gelijk. 5 Dagen na mijn thuiskomst kreeg ik krampen.

Het was zaterdag 13 april en Hayley speelde bij mijn ouders. Ik had de middag geslapen, heel diep, alsof mijn lichaam wist dat het voorlopig niet meer zo diep zou slapen. Rond half 5 kreeg ik regelmatige krampen. Ik besloot ze maar eens te noteren en zag dat ze steeds vaker kwamen en langer aanhielden. Pablo kwam tussen het werken door even langs. Hij kreeg meteen een flashback. "Je ziet er precies zo uit zoals bij Hayley vlak voordat je ging bevallen" zei hij.

Toen om half 10 in de avond de weeën heviger werden hebben we de verloskundige gebeld. Ik had inmiddels 5 cm ontsluiting. "Jij bent aan het bevallen, dit moet wel doorzetten" waren haar woorden.
We belden mijn ouders en die kwamen met een rotgang onze kant op. Zij bleven de nacht bij Hayley en wij reden naar het ziekenhuis. Ik zelf besefte amper dat het zou gaan gebeuren. Je weet dat het moment gaat komen, maar toch komt het zo onverwachts. Het eerste wat in mij op kwam was de gedachte: Maar ik wil gaan slapen!

Van slapen kwam die nacht weinig. Ik kwam weer in kamer 12 te liggen en werd begeleid door artsen en de gynaecoloog. Mijn baby zou namelijk prematuur zijn en dan mag de verloskundige de bevalling niet doen. Pablo viel in slaap en ik liep maar rondjes in de kamer. De ontsluiting zette niet door en ik werd er gek van. Ze moesten me maar een handje helpen vond ik. Maar dat mag niet zomaar als je 36 weken en 3 dagen zwanger bent. Om half 5 kreeg ik een slaappil en een pijnstiller. Dat mocht namelijk wel. Ze waren ervan overtuigd dat het wel zou doorzetten zodra ik zou ontspannen. Geestelijk zou ik mijn bevalling remmen, gewoon door de spanning. Ik was binnen no time onder zeil. Mijn hoofd werd loodzwaar en ik viel in een diepe slaap. Om half 7 schrok ik wakker van mijn gebroken vliezen. De truc had geholpen.

"Nou vanmiddag is vast de baby geboren" riep 1 van de artsen of zusters (geen idee meer wie). Ik dacht meteen: Nou moet jij eens opletten hoe snel het nu gaat! Ik kreeg een infuus met pijnstilling en longrijping. Zodra het knopje groen werd, mocht ik erop drukken en werd ik knetter stoned. Hierdoor werd de pijn draaglijker. Maar toen ik eenmaal om 7:55 uur mocht persen mocht ik het knopje niet meer gebruiken.

Ik heb ontzettend mijn best gedaan met persen. De finish was in zicht. De koppen om mij heen keken mij streng en bemoedigend aan. Dat kindje moest er nu uit, en het was aan mij die klus te klaren (knetterstoned). Ik heb 10 minuten geperst. Om 8:05 uur werd Hayden geboren.

De rest daarna is voor mij blanco moet ik zeggen. Ik herinner mij weinig van de eerste uren na de bevalling. Zelfs zijn eerste huil is compleet uit mijn geheugen verdwenen.
Wel herinner ik mij hoe blij ik was dat het erop zat. Mijn kindje was geboren en zijn apgar was 2 keer een 10. Met hem en mij ging het goed. Ik was opgelucht, maar nogsteeds erg gespannen.

Ik had 1,5 dag nodig om helemaal bij te komen van de ervaring en eens goed te genieten van mijn pasgeboren zoon. Ik herinner mij het moment dat ik naar hem keek en durfte te ontspannen. De vlinders vlogen door mijn buik en de verliefdheid kwam naar boven. Eindelijk kon ik genieten, ein-de-lijk!

 
(Halverwege mei hebben we nog een gesprek met de gynaecoloog. Dat wil ik graag. Op die manier hoop ik wat meer te herinneren van mijn bevalling en het compleet af te sluiten.)
Categories:

7 opmerkingen:

  1. Er staat 13 juli, maar het was toch 13 april?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtig ventje en toch een hele bijzondere bevalling!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed gedaan meid! En hopelijk helpt het gesprek met de gyn om alles een plekje te geven en af te sluiten. Geniet van je mannetje!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel bijzonder en mooi! geniet ervan x

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een bijzonder verhaal. En nu is het genieten geblazen!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat ben je zo'n bevalling snel vergeten he ! Fijn dat je nu lekker kan genieten, wat kan een zwangerschap eeuwen duren voor je gevoel.

    Groetjes
    Mer

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!