woensdag 3 april 2013

Een zwangerschap duurt lang, héél lang (vind ik). En dat is misschien maar goed ook. In die 9 maanden krijg je de kans om je voor te bereiden op de komst van een klein mensje. Je moet spullen en kleren kopen, maar ook geestelijk is het een flinke voorbereiding.

Deze zwangerschap heb ik weinig tijd gestoken in de geestelijke voorbereiding. De eerste maanden schoof ik vanwege alle omstandigheden mijn eigen zwangerschap compleet aan de kant. Ik durfde niet te dromen, niet aan de babykamer te beginnen en ik kon het mij echt niet voorstellen dat er straks nog een kindje bij ons komt wonen. Het voelde allemaal zover weg, terwijl ik het kindje juist zo dicht bij mij draag.

Vanaf de 20 weken probeerde ik mijn gevoel om te gooien. Ik moest wel een beetje proberen te genieten, want er is niks mooiers toch? We wisten dat we een jongen zouden krijgen en gingen daarom aan de slag met de babykamer. Want zodra die kamer vorm zou krijgen, zou ik het misschien wat meer voor me zien.

Het begon langzaam te groeien. Stapje voor stapje begon ik spulletjes en kleertjes te kopen voor de baby. De angst en nare gedachtes zette ik opzij en kocht gewoon wat ik nodig heb. En hoe meer spullen er kwamen te liggen, hoe meer ik alles voor mij kon zien. Het zijn de spulletjes voor mijn zoontje. Het voelt nogsteeds gek om te zeggen, maar hoe vaker ik het tegen mezelf zeg, hoe vaker ik zijn naam noem, hoe meer vorm de gedachte krijgt.

Gisteravond kwam er een vriendin uit Duitsland op bezoek met haar zoontje van 3,5 maand. Ik was nerveus, ik zie haar niet vaak, en had geen idee hoe het zou voelen om weer een kleintje vast te hebben. Ik was bang in tranen uit te barsten, maar dat gebeurde (gelukkig) niet.
Pablo was de eerste die de kleine L. uit zijn maxi cosi trok en op zijn schoot zette. Hij straalde en het zag er zo natuurlijk uit met die kleine op zijn schoot. Het voelde goed hem zo te zien.

Toen ik hem eenmaal vast had knalde het besef erin. Nog een paar weken en dan heb ik mijn eigen kleine mannetje in mijn armen. Dan kan ik zijn kleine handjes vasthouden en strelen over de lieve zachte wangetjes. En ook mag ik toekijken naar mijn kleine grote meid die zich uitslooft voor haar kleine broertje. Hayley vond kleine L. namelijk fantastisch. Ze deed het kiekeboe spelletje en maakte gekke geluidjes voor hem. "Zo schattig he mama! Hij kan alleen niet goed praten he?"
Genieten was dat!

Nu het einde van de zwangerschap nadert, had ik dit bezoekje heel hard nodig. Het voelde fijn zo'n gezond klein mannetje vast te hebben. Nu weet ik waarvoor ik dit doorsta. Want ik kijk uit naar het moment dat ik mijn eigen mannetje vast heb. Ik weet nu weer dat het kan, ik geloof er weer in en dat besef geeft mij kracht de laatste weekjes te genieten en te kunnen doorstaan.
Dank je wel daarvoor T.!
Categories: ,

4 opmerkingen:

  1. Spannend meid, ben benieuwd naar jullie kleine mannetje! Ik vind het trouwens erg leuk hoe jij ons op de hoogte houd via je blog. Voelt alsof we er een beetje bij zijn leuk!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lees dit blogje met tranen in mijn ogen. Ik herken je gevoelens zo goed ook al ligt mijn bevalling alweer een paar maanden achter me. Die weken voordat Sam geboren werd was ik een emotioneel wrak maar wat is die tijd me dierbaar. Nog een paar weekjes meid, dan is het zo ver! Dan heb je het mooiste mannetje van de wereld in je armen. Houd nog even vol en je geduld zal beloond worden met een prachtige baby die helemaal van jullie is. Dikke knuffel! X

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zwanger zijn is het mooiste maar ook het zwaarste wat ik heb meegemaakt. Maar wat is het bijzonder dat een kindje in jou kan groeien.. Nog heel even dan mag je knuffelen.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!