dinsdag 12 februari 2013

Alweer bijna 3,5 jaar geleden beviel ik van Hayley. Nu het laatste trimester van mijn zwangerschap eraan komt en ik mij dus vooral focus op de bevalling, denk ik veel terug aan die ene keer dat ik beviel van Hayley. De bevalling maakte zoveel indruk op mij, dat ik psychisch een jaar moest bijkomen ervan. Wat een ervaring was het toch! Al zijn sommige momenten wat vaag voor mij in mijn herinnering, het meeste herinner ik mij als de dag van gister.

We hadden al een gevoel dat Hayley eerder zou komen dan 40 weken. Ik lag met 34 weken in het ziekenhuis met vroege weeën die gelukkig afnamen, maar de 4 weken erna voelde ik dat mijn lichaam bezig was met de voorbereidingen. Met 38 weken en 1 dag begon ik krampen te krijgen. Ik lag lekker op bed en na mijn middagslaapje begon het. Het was anders dan 'normaal' en het kwam vrij regelmatig. In de middag moest ik op controle bij de verloskundige en ik had al 1 cm ontsluiting. "Dat gaat niet lang meer duren." zei ze. We gingen naar huis met het zweet op onze voorhoofd. Het zou niet lang meer duren voordat ons kindje geboren zou worden!

Die avond was het stressen. Pablo noteerde de tijden als er een wee kwam, ik had hem nog nooit zo nerveus gezien. Om middennacht begonnen de weeën om de 5 minuten en de verloskundige kwam meteen langs. Ik had al een aantal cm ontsluiting. "Dit wordt jouw nacht, vandaag wordt je kindje geboren", waren haar woorden. Dat moment vergeet ik nooit meer. We moesten van haar op bed gaan liggen om te rusten en als de weeën snel achter elkaar zouden komen dan moesten we weer bellen. Pablo en ik lagen op bed, wat waren we gespannen. Het moment dat ons kindje geboren zou worden, was al zo ontzettend dichtbij.

Om 02:00 uur knalde mijn buik. Het was alsof er in mijn buik een ballon lekgeprikt werd, je raadt het al, mijn vliezen waren gebroken. Ter controle hield ik mijn hand tegen mijn mond en blies en ja het klopte. Vanaf dat moment ging alles heel snel. De verloskundige kwam met een noodgang onze kant op, want ik had al meteen persdrang. En wat een pijn! We besloten dan ook maar naar het ziekenhuis te gaan voor pijnbestrijding. Ookal woonden we ontzettend dichtbij het ziekenhuis, het was verschrikkelijk om ernaar toe te rijden. Ik vloekte bij iedere drempel en iedere bocht, autorijden met weeën is verschrikkelijk.

Ik weet nog hoe ik schreeuwde van de pijn toen ik aankwam op de afdeling. "Niet zo hard schreeuwen" zei 1 van de kraamvrouwen in het ziekenhuis. Ik wilde haar wat aandoen, maar helaas had ik daar op dat moment geen kracht voor. Ik moest mijn krachten bewaren voor het persen, al vond ik dat vreselijk. Ik sjoemelde dan ook en deed alsof ik perste. De zuster en mijn verloskundige moedigde mij aan als 2 coaches. "Kom op persen!!" En ik deed maar wat. Ik had er echt geen zin meer in. Pers lekker zelf! Mijn verloskundige had het vrijwel meteen door en zette mij op de baarkruk met Pablo op een stoel achter mij. Zo voelde het persen vrijwel het meest natuurlijk en met Pablo achter mij voelde ik mij stukken sterker.

Dat laatste persweeën herinner ik mij niet meer. Ik ben a la moedernatuur bevallen en heb zonder enige vorm van pijnstillers Hayley op de wereld gezet. Dat is iets waar ik achteraf heel trots op ben, al dacht ik daar op dat moment anders over. De pijn was zo intens, maar toen ik haar eenmaal in mijn armen kreeg, was het iedere pijnscheut waard. Ik kon mij maar niet voorstellen hoe ze eruit zou zien, maar toen ik haar zag, klopte alles. Zij was dat meisje dat ik maanden in mijn buik droeg en ze was perfect. Ik heb mijzelf in mijn leven nog nooit zo voldaan gevoeld. Ik had een kindje op de wereld gezet, naar mijn idee is dat het allermooiste dat je kunt doen als vrouw zijnde.

En over een paar maanden mag ik het weer doen. Ik vind het reuze spannend.
Categories: ,

6 opmerkingen:

  1. Wat een verhaal zeg! En bijna weer een mooi kindje in je handen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wauw, het klinkt in ieder geval prachtig. Ook al die pijn, ik denk dat het allemaal dubbel en dwars waard is. Ik kan niet wachten om ook mama te worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi om je verhaal te lezen. Je mag zeker trots zijn op jezelf! Je hebt het maar mooi geflikt. Ooit hoop ik ook nog een kindje op de wereld te zetten via de natuurlijke weg. X

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het is het allemaal zo waard, en hoeveel pijn het ook doet er gaat niets boven een natuurlijke bevalling, ik heb eentje natuurlijk en twee keizersnede, de laatste heb je gewoon helemaal niet in de hand, dat is ondergaan en je herstel duurt langer, ook borstvoeding loopt minder vlot, al lukt het uiteindelijk ook wel allemaal, dus niet te veel zorgen en genieten van jou moment, dat onbeschrijfelijke gevoel.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi omschreven meid, en inderdaad... met weeën in de auto... is niet fijn. Ik had het zelf ook. Weeën om de 1,5 minuut in een weeënstorm en toen de auto nog in.... Aaargh... maar is helemaal goed gekomen en dat komt bij jou dit keer ook. Je kunt het! :-D

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!