zondag 11 september 2016

Hayden is bijna 3,5 jaar oud. Langzaam aan komen er fases voorbij waarin we moeten doorbijten en waarin we baby- achtige dingen achter ons moeten laten. Zoals de speen. Hayden was verslaafd aan zijn speen. Ik vond het heel moeilijk om het hem niet meer te geven. We besloten dan ook af te bouwen. Maar dat hielp niet. En dus stopten we heel abrupt met de speen. Hayden ging logeren bij mijn ouders en we waren zijn speentje vergeten. Mijn ouders hebben hem zonder moeite naar bed kunnen brengen zonder speen en sinds die dag hebben we hem nooit meer gegeven. Dat was fijn!
 
Het zindelijk worden dat is nog een dingetje bij Hayden. Maar dat is een ander verhaal. De buggy was namelijk ook nog een ding. Eerlijk gezegd hebben we die al maanden niet gebruikt. De laatste keer was bij de avondvierdaagse. Ik vind op stap gaan zonder buggy namelijk veel fijner. Hayden wilt er bijna nooit in zitten en ik moet dat ding constant overal parkeren en erop letten. De buggy was meer een blok aan mijn been. Ik was er klaar mee en zette hem in de schuur in plaats van op de gang. Als ik hem dan echt heel erg nodig zou hebben, kon ik hem gewoon pakken. Maar ik deed het niet, maanden niet. Zelfs op vakantie niet.
 
En dus was het klaar. De buggy had ik een week geleden op marktplaats gezet. Ik was helemaal overtuigd van het feit om het ding weg te doen. Ook al is het een prachtige buggy, we hadden hem niet meer nodig. Nog een paar maanden en dan gaat Hayden naar de kleuterklas. Hij word gewoon te groot voor een buggy, hij hoort te lopen, kan meteen dat babyvet verdwijnen ;).
 
En zo werd de buggy al best snel verkocht. Een aardige dame met een schattig zoontje haalde stralend de buggy op. Ze vond hem zo mooi en was helemaal enthousiast. En daar kwam het. Het deed me pijn. Stond ik daar weer met hetzelfde gevoel als een aantal jaren geleden. Ik zette even door en de vrouw verdween met de buggy in haar auto. Ik had wat briefgeld in mijn handen en dat was het. Mijn buggy was weg. Ergens had ik hoop dat ze terug zou komen, net als die andere een aantal jaren terug. Zelfs de volgende dag dacht ik eraan. Maar nee. De buggy was echt verkocht en weg.
Had ik spijt? Ik kreeg opeens 100 scenario's in mijn hoofd met alles waarvoor we hem nog nodig kunnen hebben. O nee wat nu?! Wat had ik gedaan?! Hoe kon ik hem nou zo snel opeens verkopen?!
 
Ik heb er geen spijt van. Ik hecht me gewoon aan spullen van de kinderen. En het was gewoon een hele mooie buggy. En ik heb mezelf er inmiddels ook echt wel van overtuigd dat we de buggy niet meer nodig hebben. Net als voor Hayden bij het stoppen met de speen. Je mist het, maar eigenlijk heb je het helemaal niet meer nodig en kun je prima zonder. Het is gewoon weer een fase die we hebben afgesloten al doet het toch een klein beetje pijn als je eraan denkt...

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!