maandag 13 juni 2016


Hoe kleiner kinderen zijn, hoe dichter ze bij de basis staan van het leven. Bij baby's gaat het alleen om eten, drinken, slapen, poepen en plassen. Hun leven is nog zo lekker simpel. Maar hoe ouder ze worden, hoe meer besef ze hebben van de dingen om hun heen.

Hayden is nu 3 jaar. En hij zit qua besef in de fase van, ja hoe zeg je dat, het moment als het ware. Hij leeft heel erg in het heden. Hij denkt niet zoveel na over gisteren en over morgen. Hayley is dat stadium nu echt helemaal voorbij. Zij begint het leven nu te begrijpen. Zij denkt na over het verleden en kijkt uit naar de toekomst. En ondertussen leeft zij ook haar heden.

En door dat besef, ontstaan er vragen, heel veel vragen. Vragen waarvan ik vaak het antwoord ook niet weet. Want ik weet niet hoe ik er uit zie als Hayley 18 is of wat er allemaal in de hemel is te zien.

Het leek van de week wel of alle vragen haar hadden doen beseffen, dat niets blijft zoals het is. Wij veranderen en ook de wereld om ons heen. Mensen worden geboren en mensen sterven. Ze begon opeens te huilen terwijl we gewoon rustig op de bank zaten. "Ik wil niet oud worden en doodgaan, ik wil altijd een kindje blijven, kan dat mama?"

Ik heb mij op veel dingen wel kunnen voorbereiden in het ouderschap. Maar dit moment overviel me. Daar zat mijn arme meisje helemaal in tranen en bang voor de dood. Iets waar ze helemaal niet mee bezig hoeft te zijn, maar toch gebeurd het, want ze heeft antwoorden nodig voor alle vragen in haar hoofd.

Ik heb naar haar geluisterd, haar getroost en haar hopelijk antwoord kunnen geven op al haar vragen. Al was dat heel moeilijk, want ja, ik weet ook niet alles. Ik kon de hemel alleen omschrijven als een hele mooie plek en als ik ouder zou zijn, zal ik vast veel op oma lijken alleen dan zonder bril en met langer haar. Gelukkig had ze min of meer vrede met de antwoorden die ik gaf. Alleen het puntje over de dood kon ze moeilijk loslaten. "Als ik aan de hemel denk, moet ik huilen mama en ik begrijp niet waarom. Maar als ik eraan denk, maakt het mij zo verdrietig."

En wij voelen dat allemaal. De dood doet ons allemaal pijn. En Hayley beseft dat nu ook. Maar ik kan mijn dochter niet zeggen dat er een dag komt dat ik doodga en ook zij. Het doet al pijn er aan te denken. Dat doe je gewoon niet, het leven leven, daar gaat het om. Het enige dat ik kon doen was haar troosten, vasthouden en vertellen hoeveel ik van haar houd. Want ookal veranderen wij mensen, veranderd de wereld, veranderd alles om ons heen. 1 Ding zal nooit veranderen en dat is hoeveel ik van haar houd. En ergens in ons gesprek besefte zij ook dat liefde geen dood kent, want ze bleef me maar vertellen hoeveel ze van mij houd.

Na heel veel praten en knuffelen, bracht ik haar naar bed. Ze vertelde dat ze zoveel vragen heeft over heel veel verschillende dingen. Dus ik denk dat ik de komende periode heel veel vragen moet gaan beantwoorden over dingen waar ik zelf helemaal niet bij stil sta. Ik ben juist weer zo druk met mijn basis: werk, huishouden, kinderen verzorgen, dat ik niet stil sta bij dat soort levensvragen. En daarom is het zo fijn om kinderen te hebben en die fases te bewonderen waarin ze terecht komen. Want door haar vragen besef ik weer hoe waardevol het leven en de liefde is.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!