zaterdag 14 mei 2016


2 Kinderen in huis betekend weleens strijd. Niet alleen is het met elkaar concurreren om aandacht, maar ook om spullen. Vooral om spullen. Dat is frustrerend vind ik. Kinderen die dingen van elkaar afpakken of ergens nooit mee spelen, tenzij de ander het een keer toevallig in zijn/haar handen heeft. Dan is het opeens wel interessant. Vreselijk. En wat roepen we dan eigenlijk altijd? Precies! "Samen delen, samen spelen."

Samen spelen? Nee even niet.

Gelukkig hoeft dat niet altijd volgens Marianne de Valck, deskundige op het gebied van spelen en speelgoed. Zoals ik al vertelde in mijn blog over de perspresentatie van Playmobil. Kinderen moeten het recht hebben en de ruimte krijgen om op te gaan in hun eigen spel. Daarvan zullen ze ook ontwikkelen. Kinderen hebben dat nodig. Samen spelen hoeft niet altijd. Een kind moet ook alleen kunnen spelen, dat zorgt voor zelfstandigheid.

Ik ben blij die bevestiging van een deskundige te hebben gekregen. Het was namelijk een puntje waar ik nog niet over uit was als moeder zijnde. Zonder na te denken riep altijd maar: "Samen delen, samen spelen." Eigenlijk was het voor mij maar een ondoordachte zin die ik riep als de kinderen ruzie maakte om een stuk speelgoed in de hoop dat het geruzie zou stoppen.

Een eigen plekje om alleen te spelen.

Mijn kinderen kunnen heel lief alleen spelen. Maar dan moet de ander echt niet in de buurt zijn, want dan verdwijnt de concentratie in hun eigen spel. Hayley speelt graag boven alleen op haar kamer. De radio moet aan en de deur gaat potdicht. Ze wilt dan niet gestoord worden en gaat helemaal op in haar avonturen van Littlest Petshop, Playmobil of Lego Friends.

Hayden wilde eerst altijd met Hayley spelen. Maar sinds kort is zijn kamer af en toe verboden terrein voor haar. Dan wilt hij echt alleen spelen. Dat vind ik heel knap van hem. En ook vind ik het fijn om te zien dat hij die behoefte heeft. Dat hij zelf een 'verhaaltje' kan verzinnen om te spelen. Of dat hij zelf iets bedenkt om te gaan bouwen. Zo zat hij van de week enthousiast ijsje te bouwen van Lego die ik daarna allemaal moest op eten. Ik had hem niet verteld dat hij dat moest gaan doen, hij bedacht het echt zelf. En dan zie je dus ook dat het alleen spelen aanzet tot het gebruik van de fantasie en het nabootsen van de dingen in het dagelijks leven. 


Alleen spelen moet dus absoluut de ruimte krijgen. Of dat nou thuis is of in een ruimte vol met kinderen zoals het kinderdagverblijf. Ik denk dat dat alleen spelen nog weleens moeilijk is het op kinderdagverblijf, daar functioneren ze namelijk heel erg in een groep. Is ook goed natuurlijk, want daar leert Hayden ook van. Maar ik merk dan wel, ook bij Hayley, dat er na een dag heel veel spelen met andere er behoefte is voor wat alleen- tijd. Net zoals wij volwassenen af en toe tijd nodig hebben voor ons eigen ding hebben kinderen dat ook nodig.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!