donderdag 17 maart 2016

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het de allergrootste nachtmerrie is van elke ouder. Het ene moment is je kindje nog bij je en in een oogwenk is hij/zij verdwenen. Je kind is zoek. En of het nou in een winkel is of in het park, het is een nachtmerrie. Bij het idee krijg ik het al benauwd.

Ik kan gelukkig zeggen dat het me nog nooit is overkomen. Ik heb weleens gedacht dat ik één van mijn kinderen kwijt was en dan begon ik idioot te roepen, maar in alle gevallen stonden ze dan gewoon achter me. En die ene seconde dat ik het dacht zat mijn hart al in mijn keel.
Hoe kan zoiets gebeuren? En waarom je loopt je kind weleens weg? Ze zijn afgeleid, nieuwsgierig, aan het spelen of gewoon hartstikke ondeugend. Hayden bijvoorbeeld is er zo één die wegrend, lachend en wel. Kan ik lekker achter hem aanrennen. Hij ziet het als een spel, ik niet. Maar dat zijn kinderen he. Zij zien de wereld als een springkussen en ik meer als een spijkerbed.

Maar wat nou als het kinderdagverblijf jouw kind over het hoofd ziet? Er is momenteel in Almere een flinke heisa gaande. Een kinderdagverblijf bij mij in de buurt is een kleuter uit het oog verloren tijdens het ophalen bij school. Dit kindje is door een oplettende dame gevonden bij de waterkant. Zij schakelde uiteindelijk de politie in en zette haar kant van het verhaal op Facebook.
Ik hoorde de eerste versie van het verhaal van Hayley. Zij had het meegekregen op haar eigen BSO, omdat het vlakbij was gebeurd. Haar leidsters waren geschrokken van de hele toestand en daardoor is het Hayley niet ontgaan. Uiteindelijk zag ik in de avond het Facebookbericht viraal gaan, geen Almeerse moeder is het denk ik ontgaan.

Mij dus ook niet. En duimen omhoog voor de vrouw die zo goed heeft gehandeld. Gelukkig is het kindje ok. Maar hoe heeft dit toch kunnen gebeuren? Er wordt gesproken over een menselijke fout, maar toch is de desbetreffende leidster ontslagen. Wat zal zij zich dom hebben gevoelt en vooral schuldig (tenminste dat hoop ik). Ik hoop in ieder geval voor dat kinderdagverblijf dat het ze nooit meer gebeurd. Maar het zal vast niet de enige en eerste keer zijn dat zoiets gebeurd.

Ik weet nog zo'n 12 jaar geleden fietste ik langs een weg in de bebouwde kom en aan de andere kant van die weg ligt een basisschool. Op het gras langs het fietspad zat een jongetje. Hij was zo'n 5 jaar oud. Ik stopte en liep naar hem toe. Hij huilde en vertelde dat de andere kinderen hem pestte en hij daarom was weggelopen van school. Ik troostte hem en bracht hem terug naar het schoolplein. Voordat ik een juf of iemand zag rende hij weg richting de andere kinderen. Hij was weer veilig en ik had als pubermeid mijn taak volbracht. Als mij dat nu was overkomen, had ik anders gehandeld. Dan was ik in gesprek gegaan met de school van het jongetje. Maar toen was ik een puber en zelf nog geen moeder en was ik ok met het feit dat hij weer op het schoolplein was. En toch ben ik dat moment nooit vergeten, het raakte me zo en ergens ben ik er nog steeds boos om dat de school hem niet miste en hij in de gelegenheid was om de weg over te steken.

Ook vorig jaar op schoolreisje vond ik een paar jongens die hun begeleider kwijt waren. Ze hadden een telefoonnummer op hun shirt staan en dus belde ik dat nummer. Ik kreeg hun basisschool aan de lijn en die verwees me door naar de begeleiders. En die waren er dus niet! De jongens waren een beetje overstuur. Ik heb de school verteld waar ze zaten en zij hebben toen een begeleider gebeld. Die kwam na een tijdje aanrennen en bedankte me voor het handelen.

Het zijn alweer genoeg voorbeelden hoe het kan gaan met kinderen. Je kunt een kind soms uit het oog verliezen. En dat is spijtig, want het kan verkeerd aflopen. En of je nou een ouder bent, een begeleider van de opvang, een oppas, een opa of oma of wie dan ook. Let op je kind. Ben je met een grote groep? Tel de koppen, noem de namen, dubbel check! Laten we allemaal even stil staan bij het feit dat we goed op onze kroost of die van een ander moeten letten. Want een kind uit het oog verliezen dat wilt niemand.

2 opmerkingen:

  1. Ik mag er indd niet aan denken dat het me overkomt... En al zeker niet dat de school of het KDV dit soort fout begaat.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!