donderdag 25 februari 2016

Het ouderschap brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Denk aan zindelijk maken, kinderen die slecht eten, ruziënde kinderen, woede uitbarstingen en ga zo maar door. Elke fase en eigenlijk elke dag hebben we wel uitdagingen als ouder. En we worden er wijzer van, want we leren ervan, toch?
Maar er zitten een paar uitdagingen tussen die ik gewoon niet snap als ouder. Ik leer ermee omgaan, maar snappen?

Zoals die eeuwige kinderdilemma's. Mijn kinderen weten gewoon niet wat ze willen. Wat ze willen hangt namelijk af van verschillende factoren. En welke? Ja dat hangt er dan weer vanaf hoe de sterren staan.

Ik las er toevallig laatst over in een Facebookgroep van moeders van kinderen die dezelfde leeftijd hebben als Hayden. Eén van de moeders zat met haar handen in het haar. Haar zoontje eet graag cornflakes. En die ochtend wilde hij het weer, gooide zelf de melk erbij en wilde het vervolgens niet op eten. Ze haalde het weg en haar zoontje wilde toen het bord cornflakes toch wel. Ze zette het weer niet en op dat moment wilde hij het toch weer niet. Toen ik haar verhaal las, kon ik alleen maar denken: "Godzijdank, ik ben dus niet alleen." Want als er iets is dat ik niet begrijp zijn het ik-wil-het-niet-onee-ik-wil-het-toch-wel situaties met kinderen.

Hayden gaat nu ook heel erg extreem door die fase heen. Misschien heeft het ook wel te maken met de ontwikkeling. Als we even door de pedagogische bril heen kijken dan he. Kinderen ontwikkelen natuurlijk een eigen willetje en die hersenen kraken er heel wat op los en af en toe zit er nog een kink in de kabel denk ik? Want hoe kun je nou 100 keer per dag van mening veranderen?

Heel erg frustrerend en vooral voor ons als ouder. Hayden roept bijvoorbeeld weleens dat hij een glas melk wilt. En ik weet inmiddels dat hij het niet opdrinkt als ik het op tafel zet. Maar als ik er dan uiteindelijk zelf een slok van wil nemen, is het: "Nee! Dat is mijn melk." En met een beetje geluk drinkt hij het dan nog op ook. En met een beetje pech is het de zoveelste beker die 'omvalt'.


Ik vind het best lastig. De ene dag is erger dan de ander. Maar er zijn dagen dat ik best wel wat eten voor niks op tafel zet. Vandaag ook. Hij wilde perse een banaan eten. Ik pelde de banaan en uiteindelijk at hij hem niet op. Ik begrijp dan gewoon niet dat hij dan aangeeft iets te willen eten, het ook nog zelf pakt en het gewoon NIET eet. Wanneer bedenken kinderen dan toch dat ze precies het tegenovergestelde willen?

Herkenbaar? En zo ja, hoe ga jij hiermee om als ouder?

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!