dinsdag 26 januari 2016


Het begon allemaal toen ik zwanger was van Hayden: de zorgen om het verwijde nierbekken. Het was al te zien bij de echo voor de geslachtsbepaling. Maar bij de 20- weken echo in het ziekenhuis kregen we meer duidelijkheid. Uiteindelijk heb ik meerdere echo's gehad bij de gynaecoloog om de situatie eens goed te bekijken.

Wat betekend dat nou een verwijd nierbekken? De doorstroming van de urine was niet goed. Er bleef teveel hangen in het nierbekken, waardoor deze wijder gingen staan. Dit komt vaker voor bij jongens dan bij meiden en kan op langere termijn zorgen voor nierfalen. Sinds een aantal jaren kunnen de artsen dit zien op de echo's wat natuurlijk hartstikke fijn is.

Hayden heeft de afgelopen jaren verschillende keren echo's gehad. En we wisten niet hoe de situatie zich zou ontwikkelen. Want ja, de ene echo was wel goed en de andere echo niet. Toen hij een half jaar oud was vertelde de kinderarts na een onderzoek dat zijn linker nierbek teveel was verwijd. De linker kant was erger geworden in plaats van beter. Het enige wat we toen konden doen was op controle blijven komen.

Toen hij 1 jaar was kregen we te horen dat het er wel weer best goed uit zag, maar dat hij rond de leeftijd van 2,5 jaar terug moest komen voor nog een echo. We bleven dus in onzekerheid zitten over de situatie. Maar veel hebben we er niet bij stil gestaan die 1,5 jaar. Hayden groeit goed, eet goed, drinkt goed en is weinig ziek. Wel hielden we in ons achterhoofd dat plotselinge koorts niet goed zou zijn zonder verdere symptomen. Dat kan namelijk wijzen op een ontsteking. Gelukkig is dat nooit gebeurd in die tijd.

Afgelopen november maakte ik een afspraak voor de echo. Hopelijk was het de laatste. 1,5 Jaar lang heb ik de verwijsbrief zorgvuldig bewaard op 1 plek. En dat is wat hoor voor mij!
Zelf kon ik helaas niet mee naar de echo. Mijn man ging samen met Hayden. Ze moesten hem stevig vasthouden, want zoals verwacht vond Hayden het echt niet leuk.


Na de echo gingen we een hectische periode tegemoet waardoor ik wat chaotisch werd. Ik moest bellen voor de uitslag een aantal weken na de echo, maar het kwam er niet van. En van de week vond ik eindelijk een moment om een telefonische afspraak te maken. Gelukkig kon dat al meteen de volgende dag. Wel moest ik tussen 10:00 uur en 17:00 uur heel veel geduld hebben en het kon zijn dat ik eventueel nog later gebeld zou worden. Het maakte me eigenlijk niet zoveel uit. Ik hoopte gewoon dat alles goed zou zijn en we het hele hoofdstuk na 3,5 jaar konden afsluiten.

Pas om 19:00 uur belde de kinderarts. Ze had de echo's bekeken en alles zag er prima uit. De verwijding was minimaal. En dus hoeven we niet meer terug te komen. Ze ziet een risico's voor de toekomst en ook is een operatie niet nodig. Yes! Godzijdank. Ik was zo opgelucht. Het is nu dus klaar. Geen onderzoeken en geen onzekerheid meer.

2 opmerkingen:

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!