zondag 12 juli 2015


Driftbuien, boosheid of om pijn, kinderen gillen nou eenmaal. Toch? Die van mij in ieder geval wel. En ze kunnen er wat van hoor. Hayley gilt vaak van de pijn en of het nou een krasje is of een open wond, gillen zal ze. De frequentie van de pijn heeft er totaal geen belang bij. We noemen het ook haar alarm. En met een gillende grote zus kun je als kleine broer absoluut niet achterblijven, dan gil je gewoon lekker mee. Oftewel, ik zit af en toe met mijn handen in het haar of laten we zeggen; met de handen over mijn oren.

Ik heb twee hele lieve kindjes, echt waar. Ze kunnen op sommige momenten heel lief met elkaar spelen. Het lastige is soms het leeftijdsverschil. Hayley speelt al verhalen en moeilijke games op de computers. En Hayden rolt alleen nog maar zijn auto's door het huis, stapelt wat duplo of krast op een vel papier. Ze kunnen lief naast elkaar eten en met elkaar lachen. Maar compleet goed communiceren kunnen ze nog niet. Ze kunnen nog geen gesprekken voeren of verhaaltjes met elkaar spelen. En wat doe je dan als je niet op hetzelfde niveau zit? Blijkbaar gillen. Want dat kunnen ze allebei. De taal van het gillen begrijpen ze als geen ander. De laten-we-even-gek-doen-gil, de hij-doet-me-pijn-gil, de blijf-er-vanaf-gil, de lacherige-gil, de ik-wil-dat-ook-gil en de-laat-me-met-rust-gil.

En ik hoor het mezelf 100 keer zeggen: "Jongens, doe nou eens zachtjes.", "Hou eens op, we hebben ook buren.", "Willen jullie even ophouden met dat gegil?" Maar het is vaak tevergeefs. Tenminste het stopt dan wel, maar voor een aantal minuten of een paar uur. Na een tijdje vindt één van de twee wel weer een reden om te gillen. En aangezien het voor hen twee het meeste voorkomende communicatiemiddel is geworden, is het lastig geworden om helemaal te laten stoppen.

Nu ik al een week thuis ben in mijn vakantie, is het mij past echt opgevallen hoeveel de kinderen gillen op een dag. Als ik werk ben ik maar 2 keer per week een hele dag met de kinderen en verder ben ik 5 keer een halve dag met ze. Het werd me dan ook echt even teveel deze week. Het eeuwige geschreeuw moet afgelopen zijn. Ik begrijp dat communicatie tussen de kinderen af en toe een ruis heeft, maar er is vast een andere manier dan gillen. Ja toch? Vanaf heden is gillen dus echt verboden.

Hoe ik dat wil aanpakken? Laten we maar pedagogisch verantwoord beginnen. Straffen bij ongepast gedrag en belonen bij gepast gedrag. Allebei dezelfde aanpak, geen verschil. En ja of het nut gaat hebben? Geen idee. Het zal vast vanzelf wel overgaan (grotendeels). Er komt een dag dat het gegil geen communicatiemiddel is, maar dat ze heel normaal met elkaar kunnen praten. En dat het thuis niet meer lijkt alsof we midden in een binnenspeeltuin zitten met tientallen kinderen. Ik druk mezelf maar op het hart dat het een fase is...

Tips zijn welkom!

7 opmerkingen:

  1. Oh heel herkenbaar.. voel me net zo'n politie agent... "dames, doe nou eens rustig" " gil eens niet zo, je hoort hier toch niemand gillen"... ik heb me er maar bij neergelegd dat het tijdelijk is en we over een paar jaar mogen roepen of hun muziek wat zachter mag 😉

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het voelt inderdaad wel als.politie agentje spelen. Misschien moet ik een fluitje aanschaffen :p

      Verwijderen
  2. Het meest irritante is nog dat je moet wachten tot ze uitgegild zijn voordat je iets zegt. Want ze horen je niet, of je moet zelf nog veel harder praten willen ze het horen haha. Heel herkenbaar!
    Het is een ase , het is een fase, het is een fase.. zucht...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. *zucht* inderdaad ;) ze worden vanzelf groot

      Verwijderen
  3. Het valt niet mee om tussen gillende kinderen te zitten. Succes met de aanpak!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zeg er vooral ook bij wat je wél wilt dat ze doen. Geef ze een alternatief en leer ze zo een andere reactie aan.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!