dinsdag 26 mei 2015


Dat kinderen grootbrengen zwaar is weet elke mama. En of je er nou 1 hebt of 6, dat maakt niet uit. Ik had me ook van te voren niet kunnen bedenken hoe het zou zijn met 2 kotertjes om me heen. Toen ik fulltime thuis was, ging het me eerlijk gezegd wel iets makkelijker af. Maar nu ik 5 avonden in de week werk, valt het moederschap me een stuk zwaarder. Ik ben gewoon heel erg druk en daardoor ook veel moe. De dagen vliegen voorbij en 24 uur in een dag lijkt niet voldoende.

En wat is er nou precies zwaar aan kinderen hebben? Ja dat is echt een heel ruim begrip vind ik zelf. Bij mij verschilt het per periode of fase en soms verschilt het zelfs per dag. De ene keer zijn het de slapeloze nachten en de andere keer alle zorgen van een ziek kind. Ouderschap is geen makkie. Het kost heel veel energie. En dan heb ik het niet alleen over het zorgen voor een kind, maar ook wat alles eromheen wat er gratis bij komt; zoals de hoge stapels wasgoed en het elke dag heen en weer hobbelen naar de klas.

Maar hoe vermoeiend het ook is, je krijgt er zoveel voor terug. Zoveel liefde en voldoening krijg ik uit het moederschap. Om mijn kindjes te zien opgroeien en elke dag wijzer te zien worden is zoiets moois. En daardoor kan ik met beide benen op de grond blijven staan. Want elke dag worden ze groter en elke dag komt die dag dichterbij dat je ze los moet laten.

Dan komt er een moment dat ze je niet meer nodig hebben. Dat je ze niet meer hoeft op te tillen en te troosten als ze bang zijn. Dat je ze geen slaapliedje meer hoeft te zingen voordat ze gaan slapen. Dat ze niet meer met je hand in hand met je willen lopen. Dat ze je geen kusje meer willen geven in het openbaar. Dat ze alleen naar school mogen fietsen. Dat ze gaan stappen met vrienden en vriendinnen en jouw huis alleen nog maar een soort van verblijfplaats is. Er komt een moment dat je ze geheel los moet laten. Dat je kinderen hun eigen keuzes moet laten maken en zo ook hun fouten. Gelukkig leren we dat loslaten in stapjes. We beginnen bij een uurtje alleen in bed laten slapen als baby, wegbrengen naar het KDV, de eerste dag school, een nachtje logeren bij opa en oma, op schoolreisje en ga zo maar door. Ieder nieuw moment van een stukje loslaten, bereid ons voor op het moment dat ze ons handje niet meer willen vasthouden.

En pas dan besef je als ouders misschien hoe snel de tijd is gegaan. Eerst lijkt die ene 2 jaar voorbij gevlogen en dan opeens ben je 18 jaar verder. Zij weten dan niks meer van die tijd als baby, die voor ons juist zo belangrijk is. En dan zijn je kindjes volwassen en worden ze nooit meer kind. En hoe zwaar die baby- en kindertijd dan ook is, we moeten het toch maar koesteren. Al die slapeloze nachten, al die etensresten op de grond, alle kinderziektes, gejank, geschreeuw en gedoe. Want er komt een tijd dat we zullen terug verlangen naar de tijd dat ze zo klein waren. Dan nemen we vast alles voor lief zoals het toen was.

Geniet van het ouderschap. Sla je door de moeilijke momenten heen. En bedenk je goed; ze zijn altijd langer groot dan klein. You tell them Ali B.
 
 

1 opmerking:

  1. Dat liedje van Ali B doet veel stof opwaaien! Ik vind het een mooi liedje en erg waar.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!