dinsdag 13 januari 2015

 
Zondag begon als een relaxte dag. We besloten een dagje lekker rustig aan te doen. Geen verplichtingen, niet de deur uit en gewoon een beetje rondhangen in huis. We waren allemaal moe en lui. En we hadden al behoorlijk weer wat klusjes gedaan in huis met die nieuwe kamer van Hayden. En aan het einde van de maand gaan we weer verder klussen. Zondag hadden we even geen zin om iets te doen.

In de middag zat Hayden bij mij op schoot. Ik deed mijn benen op en neer zodat hij hupte op mijn schoot. Altijd lachen natuurlijk. En in een flits kwam zijn vinger in zijn oog. Daar reageerde hij verder op dat moment niet op, dus ik had geen idee dat er iets aan de hand was. Een paar hupjes later rolden zijn ogen naar achter en kneep hij zijn ogen dicht. Zijn ogen kreeg hij toen niet meer open. Ik schrok me rot en rende naar het raam om daglicht in zijn ogen te laten komen. Na zeker 1,5 minuut en een hoop huilen gingen zijn ogen weer open. Ik belde de huisartsenpost en vroeg wat het kon zijn. Ik was zo bang dat hij een epileptische aanval kreeg, dat zou namelijk kunnen aangezien mijn vader dat heeft.

Volgens de dokter was dat niet het geval. We dachten dat hij misschien oververmoeid zou zijn aangezien hij de nachten vaak wakker is en huilt. Ik legde hem dan ook in bed. Misschien moest hij gewoon even slapen. Toch bleef de knoop in mijn maag, het klopte gewoon niet.
En toen hij eenmaal wakker werd, had hij het weer. Weer kneep hij zijn ogen hard dicht. "Oog au!" riep hij en wees naar zijn rechteroogje. Ik zette Hayden voor de televisie en keek aandachtig naar zijn rechteroogje. Daar zag ik een plekje zitten, het leek op een beschadiging. En toen hij knipperde met zijn oogje verdween het niet. Hij huilde een beetje en wreef steeds in zijn oogje.

Ik belde weer de huisartsenpost en gelukkig mochten we langskomen. Ik moest het eerst maar aankijken. Maar dat wilde ik niet. Ik zie het nut daar niet van in. Als je merkt dat er iets is met je kind, moet je gewoon handelen. Niet afwachten en tegen je gevoel ingaan. En daarom belde ik de dokter voor de tweede keer.

Toen we eenmaal naar binnen liepen met Hayden, keek de zuster in zijn ogen. "Ach ik zie het al." Ze zag het plekje meteen zitten. Toch keek ze nog even met een lampje en daarna deed ze een speciaal spulletje in zijn oog om vervolgens met een black light nog een keer te kijken. Toen zag ik ook duidelijk de beschadiging. Ik kreeg het er benauwd van. Zo zielig, hij had er zo'n last van. En dan ook nog al dat gedoe met crème en lampen.

Na een antibacteriële crème kreeg Hayden een pleister op zijn oogje. Die moest hij 24 uur lang op houden. Hij huilde heel hard toen de pleister erop werd geplakt. Maar tot mijn grote verbazing liet hij hem wel zitten. "Oog au."

Die nacht sliep hij heel lang. Hij leek zo moe van alle indrukken en het gedoe. En ook de nacht en de volgende dag bleef hij van zijn pleister af. Hij had er niet eens last van en was net zo druk als altijd. Toen ik een foto van hem maakte liet hij duidelijk weten dat hij au had bij zijn oogje. Stiekem was hij ook een beetje trots op zijn pleister aangezien er auto's op stonden.

 
Aan het einde van de middag ging ik met Hayley naar zwemles. En Hayden speelde 2 uurtjes bij mijn ouders. Eenmaal bij mijn ouders terug zat de pleister en 25 uur op en mocht hij eraf. Dat vond ik wel spannend. Straks was er iets met zijn oog ofzo, dat kon ik natuurlijk niet zien. Maar alles was weer oké. Hij had alleen een dikke rode rand om zijn oog van de pleister, maar het plekje in zijn oog was weer helemaal genezen. Gelukkig!
 
En Hayden liet zich totaal niet remmen door de pleister. Die middag plaste hij voor het eerst op zijn potje thuis. Echt super knap van hem! Hayden is niet te stoppen, ook niet met 1 oog. Maar ik ben blij dat de pleister er vanaf is. Dan kan ik hem weer in beide ondeugende oogjes aankijken.

3 opmerkingen:

  1. Jeetje zeg dat is schrikken, goed van je dat je de huisartsenpost hebt gebeld, je hebt tenslotte maar 1 paar ogen. Wat fijn dat zijn plekje genezen is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ah dat zal inderdaad schrikken zijn geweest! Goed dat je je gevoel hebt gevolgd :) Fijn dat het nu weer goed gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed dat je hebt doorgezet en terug bent gegaan zeg! Beterschap gewenst met het oog.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!