maandag 22 december 2014


Hayley was zo een lief klein meisje toen ze 1 was. Ze hielp mij met opruimen, at netjes haar eten met vork en lepel en kon uren heel lief spelen in een hoekje. Ze deed dan wel geen middagslaapje meer, maar toch was ze niet vermoeiend. Ze was gewoon een heerlijk lief klein meisje op die leeftijd en had zo nu en dan haar streken natuurlijk. Maar die Hayden, o nee, die is geen lief poepig kindje. Hij is een draak. Hij speelt niet lief in een hoekje, nee hij zet het hele huis op stelten.

Hayden is al dagen heel vermoeiend. Hij is zo ontzettend stout. Hij heeft al zoveel speelgoed, maar nee, meneer moet alles aanraken dat geen speelgoed is; de kerstboom (r.i.p. 3 kerstballen), de fruitschaal, de stofzuiger, de gordijnen, de ijskast, keukenkastjes, borden, glazen, speelgoed van Hayley, de katten, oftewel alles waar hij juist niet moet aanzitten is reuze interessant. En ik word er zo moe van de hele dag "Nee!" te roepen en hem weer uit een hoekje te plukken met iets in zijn handen. Alles staat dan ook zo hoog mogelijk en de kerstboom is zo leeg mogelijk en toch krijgt hij het voor elkaar telkens weer iets te scoren. Heel vermoeiend.

En die boosheid dan ook die hij heeft als ik iets van hem afpak. Hij wordt dan woedend en zoekt iets om te slaan of om mee te slaan. De ene keer krijgt de kat een mep als die toevallig langsloopt en een andere keer smijt hij zijn speen richting mijn hoofd. Hij is pittig, heel pittig. Slaan, bijten, schoppen, hij doet het allemaal. En geloof me, ik heb het hem nooit geleerd of voorgedaan, het is allemaal zijn eigen idee.

Na dagen vervelend zijn, hebben we besloten echt het roer om te gooien. Hayden heeft duidelijk strikte opvoeding nodig. Daar zijn we dan ook nu mee begonnen. We hebben een strafmethode bedacht. Eerst een waarschuwing en zodra hij het weer doet moet hij aan de achterkant van de bank zitten totdat hij rustig is en (een soort van) sorry heeft gezegd. Vandaag zijn we begonnen met het strafmethode aangezien gisteren een vreselijke dag met hem was. Hij was zo vaak stout. Onze normaal zo rustige zondag was nu 1 grote chaos.

En na een dagje flink aanpakken, werd hij het einde van de dag rustiger. Zijn lieve speelmomenten werden beloond en zijn baldadige momenten hebben we bestraft. Hayden is volgens mij een beetje de weg kwijt. Hij weet niet wat goed en wat fout is. En dat gaan we hem nu heel duidelijk leren. Je moet natuurlijk ergens beginnen. Want ik wil dat hij een jongetje wordt dat respectvol naar zijn ouders en naar anderen is. Geen bijten, schoppen en slaan meer. Hij is nog geen 2 jaar oud, maar weet duidelijk hoe je boosheid kunt combineren met pijn doen.

Best heftig om te zien hoor, als je lieve kleine baby dreumes opeens zo'n terrordreumes is geworden. Een terrordreumes die met eten gooit, lachend wegrent in zijn blote kont zodra je hem wilt verschonen, zijn crackers over de grond kapot knijpt, de kat slaat met het hamertje van hamertje tik, zijn grote zus vol aan haar haren trekt, zijn speen in mijn gezicht gooit en zijn vader het leven zuur maakt in de auto. We hebben wat te verduren met die Hayden. Hopelijk is het een fase en wordt hij snel een stuk minder driftig.

Het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase.....
Categories:

7 opmerkingen:

  1. Wauw! Wat stoer dat je zo open en eerlijk schrijft! Heb ik heel veel respect voor! Heel veel succes met jullie nieuwe aanpak! Ik hoop voor jullie dat jullie gauw effect gaan zien!
    Succes topper!! Dikke kus xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Aandacht en afleiden wil ik nog wel eens helpen, maar dat heb je vast al geprobeerd. Hij klinkt als n echte jongen :-p
    Hier n peuter die ook z'n grenzen weer even aan het opzoeken is. Duidelijkheid is inderdaad belangrijk. Straffen weet ik niet of dat de weg is naar wat je wilt bereiken. Al snap ik t wel heel goed!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor de tip. Echt straffen is het eigenlijk niet, hij krijgt meer een soort time-out. Even uit de situatie om af te koelen.

      Verwijderen
    2. Snap ik. Alleen las ik laatst dat zo'n time-out in het kinderbrein op eenzelfde manier wordt geregistreerd als mishandeling. Mee uitkijken dus! Wij deden het ook, hoor, maar ik probeer het nu anders te doen. Op zo'n moment hebben ze meer aan time with dan time-out. Maar heel lastig! Ik zit ook vaak genoeg met mijn handen in het haar!
      Jij zondert hem niet helemaal af, dat maakt het vast al minder heftig.
      Honderdduizend keer blijven zeggen en uitleggen. En rustig blijven. Hahaha, makkelijker gezegd dan gedaan! Afleiden is bij ons vaak het sleutelwoord.

      Verwijderen
  3. Kinderen lijken de woorden nee en niet goed te kunnen filteren, alsof we het als stopwoordje gebruiken wat ze na een tijdje niet meer opvalt. Als je benoemd wat hij niet mag hoort hij niet: "Niet aan de kerstboom zitten", maar "Aan de kerstboom zitten". Corrigeren kan ook door te zeggen "De kerstboom is om naar te kijken". En dan zeggen waar hij wel aan mag zitten, bv zijn auto's.
    Ik geef geen garantie op direct luisteren, maar het haalt jezelf en daardoor hem uit de negativiteit doordat je niet meer de hele tijd nee en niet roept. Werkte goed tijdens mijn werk op het kdv waar er altijd wel een paar kids in deze fase zaten. De "NEE" was voor echt gevaarlijke situaties.
    Groet Ingeborg

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!