zaterdag 10 mei 2014

 
En toen was het moment daar dat ik besefte dat de babytijd nu echt over is. Met de verjaardag van Hayden voelde dat nog echt niet zo. Hij was gewoon jarig. En Hayley noemt hem een 'grote baby'. Ik vond dat een prima beschrijving voor Hayden. Hij is een dreumes, oftewel geen baby meer, maar ook nog niet helemaal kind. Maar mijn grote baby is echt geen baby meer, de babytijd is voorbij.

Zo verkochten wij afgelopen week de oude wagen. Dat was nog de wandelwagen met reiswieg. Het was een ontzettend fijne wagen en we hebben er een jaar lang veel plezier van gehad. Maar de wagen was niet meer nodig, vanwege de nieuwe buggy. En ook lag het allemaal ontzettend in de weg. Er horen zoveel spullen bij zo'n eerste wagen: een reiswieg, adapters, dekens, hoezen, een voetenzak en ga zo maar door. De hele verzameling lag beneden in de kast. De buggy paste er amper bij. Het leek wel een verzameling aan kinderwagens. En dus werd de wagen opgehaald door 2 aardige mensen die vol in verwachting waren van hun eerste kindje.

Ik wilde dolgraag van de wagen af, maar toen ze daar zo stonden, kreeg ik weer die pijn. Ergens diep van binnen wilde ik de wagen helemaal niet weg doen. Die wagen hoorde bij mij en was voor mijn kindje. Maar ik zette gewoon door. We hebben een ontzettend fijne buggy in de plaats en de wagen is gewoon echt niet meer nodig. De mensen namen vol enthousiasme de wagen mee voor een prikkie. Zij waren allebei super blij. En mijn man ook, die was weer blij met de ruimte die hij terug had in de kast. Ik was niet blij, helemaal niet zelfs. Ik moest een traantje wegpinken.

Mijn man hield mij vast: "Het gaat je niet om de wagen he?" Ik schudde mijn hoofd. Misschien ook wel niet. Bij het verkoop van de wagen, namen we een deels weer afscheid van de babytijd. Die wagen was er onderdeel van. Ik had het daar gewoon even moeilijk mee.

Soms lijkt de babytijd van Hayden wel voorbij gevlogen. Ik vraag me soms af of ik iets heb gemist, heel veel staat me gewoon niet meer bij. Ik heb de foto's en de filmpjes nog, maar ergens ben ik dat gevoel kwijt. Ik ben een beetje vergeten hoe het voelde zo'n klein mensje op mijn borst te hebben. En naar die tijd kan ik niet meer terug. Er komt geen derde kindje meer, dus de babytijd in ons huis is voorbij. En dat doet wel een beetje pijn.

Ik was er dan ook meteen over uit dat de babykamer hier niet weggaat. De grote kledingkast van Hayden gaat volgend jaar naar zolder als linnenkast en ook de commode blijven we gewoon gebruiken als extra opbergruimte naast de wasmachine. Het wiegje gaat ook zeker niet weg. Absoluut niet! Daar hebben mijn beide kindjes in geslapen en ik denk niet dat ik het over mijn hart kan verkrijgen dat bedje te verkopen. Mijn man was het daar gelukkig mee eens. Het bedje gaat tegen die tijd naar zolder en dan bewaren we hem heel lang. Zolang, dat straks onze kleinkinderen er bij ons thuis in kunnen slapen. Dat is toch een hele bijzondere gedachte?

Voor nu zeg ik vaarwel tegen de babytijd. Het was mooi, bijzonder, maar ook heel zwaar. Die kleine babyvoetjes en handjes wat zijn die toch schattig. De momenten van een slapend klein mensje in je armen. Wat is het toch bijzonder. Met veel plezier kijk in terug naar de foto's. Maar nu kijk ik vooruit. Mijn kleine ventje is klaar om te groeien, hij gaat met stapjes vooruit. En die stapjes beginnen nu al bijna letterlijk te worden.
Categories:

7 opmerkingen:

  1. Lijkt me idd een emotioneel moment. Zeker als je zeker weet dat er geen 3e komt. Hier na een eerste kindje nog helemaal niet zulke momenten. Alles is aangeschaft en wordt aangeschaft met het oog op een tweede zeg maar. Maar ik denk absoluut dat ik als het zover is dat het weg moe emotioneel zou zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee absoluut geen derde. Dat is niet de bedoeling. En spullen weg doen is inderdaad best moeilijk. Tenminste ik ben wel iemand die zich hecht aan dat soort spullen.

      Verwijderen
  2. Wat fijn om te lezen! Ik begrijp dat het heel moeilijk is, maar het is goed om aan de toekomst te denken! Het leven gaat verder en we moeten dingen kunnen loslaten...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. aww wat emotioneel idd.. genieten en genieten in het moment zou k zeggen. Ik heb een kleine man van 3 weken oud en die groeit ook al zo hard.. veel levenslust ! omarm de groei :) mooie blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ohhh.. Tranen in mijn ogen., wat lijkt me dit moeilijk! Mijn eerste kindje zit nu nog heerlijk fijn in mijn buik, maar wat kan ik er nu al tegenop zien dat dat kindje op een gegeven moment ook geen baby meer is en dat alles zo snel gaat! Het deed me pijn te lezen dat je sommige dingen al niet meer terug kunt halen in je hoofd.. Ik ben er nu al bang voor dat ik dat ook ga hebben.. De angst dat je er niet gemoeg van genoten hebt... Ohhhhh, hormonen! Gelukkig ook weer heel veel plek om mooie nieuwe herinneringen te maken met je kindjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ooooh ik herken dit gevoel! Ondanks dat ik nu in verwachting ben van de tweede. Maar het feit dat de babytijd je niet meer zo bij staat, dat herken ik zo. Ik was zo vergeetachtig, ik leefde met de minuut. Gelukkig heb ook ik nog foto's en video's van de babytijd... als ik dat terug kijk, kan ik niet geloven hoe snel Vico is gegroeid (nu 1,5). Het gaat zo snel. Het is een soort roes.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!