donderdag 15 mei 2014


Hayley wordt groot, nog maar een aantal maanden en dan is ze 5 jaar. Haar eerste schooljaar zit er alweer bijna op. Over 2 maanden heeft ze zomervakantie en na de zomer mag ze als het goed is naar groep 2. Ik merk dat sinds ze naar school gaat, echt sprongen vooruit doet.

Hoewel ze eerst heel veel moeite had om mee te komen, lijkt ze nu geen problemen meer te hebben op sociaal gebied. Constant praat ze thuis over andere kinderen en dat ze zo leuk met ze heeft gespeeld. Met 1 van de meisjes uit de klas is ze nu zelfs dikke vriendinnen en het meisje is na school al een aantal keer komen spelen. Die tijd is dus ook begonnen. Hayley begint vriendinnen te maken en zich steeds meer los te maken van mij. Vorig jaar zat ze nog aan me vastgeplakt. Ik moest constant met haar spelen, maar nu ben ik alleen nodig om een beker drinken of wat te eten te pakken. De rest van de dag vermaakt ze zich wel.

In de ochtend breng ik haar naar school en dan halverwege de middag is ze klaar. Eenmaal thuis gaat ze spelen en tv kijken. Daarna eten we en na het eten is het badderen en weer spelen. Rond half 8 in de avond gaan beide kinderen naar bed en de volgende dag is het zelfde liedje. Als ze op school is, zie ik haar niet en zodra ze thuis is, ziet ze me bijna niet staan. Hartstikke goed natuurlijk dat ze zo zelfstandig en gelukkig is met de dingen die ze doet. Maar het is even wennen.

Hayden is nog compleet afhankelijk van me. En daar geniet ik nu ook des de meer van. Hij kan zijn eigen ding niet doen, hij pakt geen pakje drinken voor zichzelf of loopt naar de wc om een plas  te doen. Hayley wel. De zelfstandigheid staat ook nog eens hand in hand met opstandigheid. Ze heeft vaker een grote mond of luistert niet. Sinds ze op school heeft geleerd van zich af te bijten, doet ze dat thuis ook meer. Ook dat is moeilijk. We hebben dan ook vaak onenigheid, waardoor ze zich nog meer van mij afsluit.

Ik moet mijn draai nog een beetje zien te vinden in deze nieuwe fase. Hayley heeft mij minder nodig en begint steeds meer haar eigen leven te lijden. Ze maakt de keuze met wie ze wilt spelen en wat ze wilt dragen. Het is niet aan mij meer om dat voor haar te bepalen. Ze groeit als individu. En dat is wennen. Ik geniet dan ook zoveel mogelijk van de momenten dat we even knuffelen voor het slapen gaan, een verhaaltje lezen of dat ze perse mijn handje wilt vasthouden tijdens het lopen. Ik kan er ook maar beter goed van genieten. Want er breekt een tijd aan dat ze mijn handje niet meer wilt vasthouden en geen verhaaltje meer wilt voor het slapen gaan. Daar is zij vast eerder aan toe dan ik.
Categories:

2 opmerkingen:

  1. Begrijpelijk gevoel! Maar het is ook mooi om te zien hoe ze steeds meer vaardigheden ontwikkelt en nieuwe dingen wil leren. Over een poosje zal ze bij andere dingen je hulp nodig hebben of vragen. En de grote mond is iets wat er bijhoort. Een teken dat ze zich bewust wordt van zichzelf. En weetje.. dochters hebben hun moeders altijd nodig! In elke fase van hun leven!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh zo begrijpelijk, ik kan daar soms ook zo over piekeren. Voorlopig plakt hij gelukkig nog heel veel aan mij maar ik besef ook dat er een tijd gaat komen dat dat niet meer zo gaat zijn. Maar dan zijn er vast nog wel momenten samen, denk ik dan. En het is het belangrijkst dat ze gelukkig zijn, inderdaad. Een kind zal zijn moeder altijd koesteren, daar ben ik van overtuigd..

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!