maandag 26 mei 2014

Het staat al een jaar lang in de planning, haar eerste schoolreisje. Ik vond naar school gaan al spannend. Laat staan haar op schoolreisje sturen. En het uitstapje komt nu erg dichtbij. Ik slaap er gewoon slecht van. Ik twijfel dan ook of ik haar mee wil laten gaan.

Misschien denk je wel: ach laat het kind lekker plezier hebben. Tuurlijk dat wil ik ook. Ik wil heel graag dat ze plezier heeft. Maar ik heb een ernstige knoop in mijn buik als ik eraan denk dat ze 2 uur lang in een bus moet zitten, ver weg is met mensen die ik niet goed ken en dan ook nog 2 uur terug moet reizen. De gedachte al gaat zwaar tegen mijn natuur in. Ik weet het gewoon even niet meer.

Ik heb de juf dan ook gemaild met de vraag of ik nog mee kon. We hebben in een gesprek al eerder aangegeven dat we ons niet comfortabel voelen bij het idee Hayley op schoolreisje te laten gaan. Er werd toen aangegeven dat het misschien wel mogelijk zou zijn om mee te kunnen. Nu kreeg ik in de mail te horen dat alles al gepland is en ik niet mee kan. Geen overleg of niks, dat soort dingen gaan dus blijkbaar om alle ouders heen. Er schijnen dus klassenouders te zijn. Jammer dat ik daar nog nooit van heb gehoord. Ik baalde dan ook bij het lezen van de mail. Nu moet ik haar dus maar toe vertrouwen aan een ander. Misschien wel aan die ene vervelende vader of die moeder die alleen op haar eigen kind let. Gelukkig kwam de juf eventueel met het voorstel Hayley bij haar in de groep te doen.

Toen ik vorige week op dansles was met Hayley vertelde een moeder dat haar dochter met haar school gewoon in Almere op schoolreisje gaat. De school heeft een binnenspeeltuin afgehuurd voor alle kleuterklassen. Het leek me een ideaal schoolreisje voor die kleine kinderen. Lekker dichtbij. Ik hoopte dat de school van Hayley ook zoiets zou doen. Maar nee, helaas, zij gaan hartstikke ver weg. Leuk dat daar het budget voor is, maar ik voel me er niet goed bij. Hayley is wagenziek en om haar 4 uur in een bus te laten zitten. Ik weet niet of dat een goed idee is.

Ik heb vandaag gezocht naar soortgelijke discussies op het internet. Ik las (gelukkig) vele verhalen van moeders die worstelen met hetzelfde gevoel als ik. Je wilt dat je kindje plezier heeft, maar je kindje zo alleen meesturen, dat zorgt voor een dikke knoop de maag. Een hele, hele dikke knoop. En zo las ik verhalen dat moeders gewoon een dagje weggingen met hun eigen kind. En ze niet meestuurde op schoolreisje. Omdat een kind met 4 jaar gewoon nog zo jong is.

Nu zit ik met een ernstig dilemma. Mijn man ook trouwens. Hij wilt liever niet dat ze gaat, tenzij één van ons mee gaat. Wat nu? Is dit een stapje verder in het loslaten? Overdrijf ik? Of is het heel logisch dat dit tegen mijn gevoel in gaat? Ik kan wel wat tips gebruiken. Want ik wil Hayley dit plezier niet ontnemen. Maar ik wil ook niet dat zij op reis gaat, terwijl ik me er niet goed bij voel.

36 opmerkingen:

  1. Ik denk dat iedere moeder dat wel zo voelt,maar ik zou haar wel laten gaan. Het is ook niet leuk dat ze in een uitzonderingspositie word geplaatst en als ze 5 is blijft het nog moeilijk Er komen steeds meer dingen bij waar je als ouder los moet laten. Wil Haley zelf wel graag? vaders en moeders die meegaan letten juist heel goed op andermans kinderen omdat je juist niet wil dat er wat gebeurt dus daar zou ik me neit zo druk om maken

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind persoonlijk trouwens wel dat ze voor die kleintjes beter een schoolreisje dichter bij kunnen doen,ze zijn al tevreden in een leuke speeltuin en met een ijsje en of patat

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Poeh. Hier gaan ze gelukkig naar een speeltuin vlakbij met de kleinsten en we mogen zelf nog voor taxi spelen ook. (En ik wil eigenlijk graag mee naar binnen, maar puur omdat ik de jongste toevallig kan uitbesteden en een andere keer misschien weer nee moet verkopen.)
    Weet niet hoe mijn gevoel zou zijn als ze zo'n reis van 2 uur zouden maken. Hoe is ze nu zelf? Durft ze dingen tegen de juf te zeggen, zoals bijvoorbeeld als ze misselijk zou zijn in de bus?
    Hier trouwens ook de ervaring dat veel buiten je om wordt geregeld. Ik denk dat we er als ouders nog een beetje in moeten komen en dat ze ons straks beter weten te vinden voor dit soort dingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Poeh, ik weet het niet. Voor nu zeg ik dat ik Skyler absoluut zou laten gaan. Voor zowel hem als voor mij. Maar als het eenmaal zo ver is? Ik denk wel dat hij gaat dan. Het is goed om weg te zijn en met andere kinderen en mensen te zijn.. Hoe onzeker ik er misschien ook van zou worden. Er komen wel meer van dit soort momenten waar je je eigen gevoel even voor opzij moet zetten...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je hebt helemaal gelijk. Ik zou mijn eigen gevoel ook even opzij moeten zetten. Even hard op mijn tanden bijten. Die momenten zullen wel vaker komen inderdaad. Maar zo'n eerste keer is heel spannend.

      Verwijderen
    2. Snap ik hoor, zou ik ook hebben haha. Ik ga in augustus naar New York en dan blijft Skyler bij opa en oma. Hij is daar al vaker geweest maar toen sliep ik daar ook. Toch even lastig, maar weet zeker dat het helemaal goed komt en dat hij het fantastisch gaat vinden. Dat zal bij Haley met het schoolreisje vast niet heel anders zijn! En als ze het echt verschrikkelijk vindt, dan hou je haar de volgende keer gewoon thuis omdat zíj dat liever heeft :) Althans, je moet natuurlijk doen wat je zelf wil maar zou zou ik het doen denk ik...

      Verwijderen
  5. Hoi Elise, ik herken je gevoel! Als ouder maak je telkens van zulke stappen mee. Nu is het een schoolreisje op 4jarige leeftijd maar later komen er telkens weer nieuwe dingen voorbij die "eng" zijn en die je wellicht te vroeg vind komen voor je kind. Alleen naar school lopen//fietsen, spelen bij een vriendje, logeren....niet te vergeten, kinderfeestjes! Het maken van een schoolreisje hoort bij het opgroeien. Het is ontzettend leerzaam en een goed sprongetje in hun leven. Ik sta werkelijk bij elke schoolreis jankend de bus uit te zwaaien, ook bij mijn zoon van negen jaar die inmiddels zonder begeleiding door allerlei pretparken mag lopen met school. Zoals ik al zei, bij elke levensjaar komt er iets "engs" voorbij! Hartstikke goed dat je hier zo bij stil staat! Doe vooral wat goed voelt... xx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Eng is het zeker. Maar het hoort er gewoon bij inderdaad. Ik las al dat zoveel moeders met dit gevoel worstelen. Ik denk dat ik ook wel jankend de bus ga uitzwaaien dan.

      Verwijderen
  6. Uiteraard snap ik je bezorgheid. Het is natuurlijk ook heel erg spannend om je kind op een (ver) schoolreisje te laten gaan. Maar zoals hierboven al wordt geschreven, iedere ouder zal zeker goed opletten. Ik ben ook wel eens met (kleinere) uitstapjes meegeweest en zorg er dan ook altijd voor dat ik veel met de andere kinderen bezig ben. Ik zou als ik jou was Hayley laten gaan. Ze zal het echt wel heel erg leuk hebben en met een smile uit de bus komen :) Het is, denk ik, een proces (moeilijk, dat wel) van loslaten...en dit is er weer een van. En als je haar mee laat gaan, geef dan ook aan dat ze wagenziek is, zo kunnen ze haar in de gaten houden. Succes met wat je gaat doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oh jeetje ik zou me daar ook niet goed bij voelen! Bij ons op school worden zo'n dingen altijd besproken met de ouders en moeten (!) er ook ouders mee ivm begeleiding (behalve in de oudste lagere klasjes). Wat zegt je dochter zelf erover, kan ze het zelf wat snappen wat er staat te gebeuren? Anders zou ik ze niet mee laten gaan als dit zo tegen je gevoel ingaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hier gaan de kleuters juist om die reden niet op schoolreisje, ze zijn nog zo klein! Dus als je je er niet goed bij voelt, niet laten gaan. Tenzij Hayley natuurlijk zelf heel graag wil...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh vrezelijk herkenbaar..... Mijn grote kleine meid gaat ook op schoolreis :o naar een plek met veel water.... Krijg het er spaans benauwd van.... Nu zit ze in een kleine klas en zal het ergens wel los lopen maar pfffffff ik weet het gewoon nog niet.... Het is een avontuur... Maar ben ik daar klaar voor??

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja zo denk ik ook. Wat als...wat als...Je hebt opeens zo weinig grip op de situatie. Ik ben best een controlfreak en als ze zo ver weg is heb ik geen controle. Dat is heel moeilijk.

      Verwijderen
  10. Ben ook nog erg aan het twijfelen of ik ashley wel mee laat gaat.heb er ook geen lekker gevoel bij

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waarom heb jij geen lekker gevoel erbij? Ook een knoop in je maag of andere/meerdere redenen?

      Verwijderen
  11. Het lastige is dat je kind altijd meer aankan dan je zelf denkt. Als zij niet wilt zou ik haar niet laten gaan, anders wel. Het grote loslaten is begonnen. En ik denk dat je als ouders altijd een knoop in je maag houdt, ongeacht de leeftijd. Er wordt echt wel goed opgelet. Eventueel zou je smiddags kunnen bellen met de juf hoe het gaat? Mijn dochter is 9 en ik vertrouw haar volledig. Maar ben altijd bang als ze met de bus meemoet, want ja. Iedereen rijdt anders. Maar als ik haar dingen onthou.. ik wil zeker niet dat ze te beschermend opgroeit en straks wereldvreemd is.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. kinderen zijn keihard tegen elkaar. Als je haar niet laat gaan omdat jij het moeilijk vind als ouder om je kind los te laten (begrijp me niet verkeerd dt is ook lastig), kun je krijgen dat de kinderen in haar klas haar gaan pesten/plagen met je bent bang je durfde niet mee met het schoolreisje. Ik denk dat je daar heel erg mee moet oppassen. Het lijkt me dan een verstandiger idee om haar in het groepje van de juf te laten plaatsen (of van een ouder die je wel redelijk goed kent) zodat Hayley iemand heeft om op terug te vallen mocht dat nodig zijn.

    Elk jaar komen er nieuwe dingen bij. Straks ook logeer partijtjes bij vriendinnen, en over een paar jaar alleen naar de bios met vriendinnen/vrienden groepje. Je kunt je kinderen niet 24/7 beschermen dat zou ook niet goed zijn. Want ze moeten het zelfvertrouwen krijgen om zelfredzaam te zijn. Dat hoeven ze nu nog niet maar een schoolreisje is een goede stap in de richting van zelfredzaamheid.

    En zoals mijn moeder altijd zei: Men lijdt het meest van het leed dat men vreest.

    Als je haar laat gaan daar groei jij als moeder ook van. Gewoon omdat je de volgende keer weet dat alles wel goed zal gaan en je haar dus met wat minder moeite kan laten gaan.

    tegen wagenziekte zijn er verschillende middeltjes te krijgen. En wat mij altijd hielp was voorin de bus zitten zodat je de weg kan zien. (dit is vaak wel te regelen met de juffen/meesters) en eventueel een klein snoepje of een flesje drinken met een sport-dop. '

    Maar Elise hoe moeilijk het nu ook lijkt, jullie kunnen dit. En hoe zalig zou het zijn om haar met rode wangen en een euforische glimlach op te halen bij de bus. En ze verteld ik heb het zo leuk gehad?! Het komt goed 9 van de 10 keer vinden kinderen het helemaal geweldig even een keer iets anders. En met een goede voorbereiding kan zij een onvergetelijke dag gaan beleven.

    Succes en onthoud ik kan dit als moeder want ik ben een goede moeder, en goede moeders kunnen hun eigen twijfels opzij zetten voor het geluk van hun kind. (dat is echt zo en je kan het echt!)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je berichtje. Krijg er traantjes van!! Jouw moeder heeft helemaal gelijk met haar uitspraak: "Men lijdt het meest van het leed dat men vreest. " Is zo waar! Ik moet er maar aan geloven denk ik he...

      Verwijderen
    2. Ik denk het wel ja. Probeer zelf uit te stralen dat het een geweldige dag voor haar gaat worden, en je haar met een gerust hart laat gaan. (ook al heb je 6 knopen in je maag en voel je je beroerd probeer het te verbergen). Dat doet een kind al heel goed.

      Verwijderen
  13. Mijn zoon was bijna vijf toen hij vorig jaar voor het eerst op schoolreis ging. Maar.. ik ging mee. Ik help namelijk veel op school en was dus vrijwel zeker dat ik als hulpouder mee zou mogen. Ook als ik er niet bij was had ik hem laten gaan; hij kan goed voor zichzelf opkomen, zat al bijna een heel jaar op school, de moeder waarbij hij in het groepje zat is een betrouwbare, de groepjes waar klein (3 kindjes per ouder maximaal bij de kleuters) en hij vond het zelf geweldig.

    Had ik niet mee gekund en had hij net op school gezeten, laten we zeggen een paar maandjes, dan had ik hem niet mee laten gaan. Hij was er toen ook echt nog niet aan toe; met sportdag moest ik hem al eerder ophalen want hij was helemaal op en uitgeteld. Het ligt er een beetje aan denk ik hoe jouw dochter is. Komt ze voor zichzelf op, is ze juist verlegen? Heeft ze er zelf wel zin in en begrijpt ze dat het een lange reis/dag is..?

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Femke gaat morgen op schoolreisje. Ik had eerst ook echt van bahhhh mijn kleine meisje heel de dag 'alleen' zonder papa en mama. En ik denk dat iedere ouder dat heeft. Maar ik laat ze lekker mee gaan. Mijn gevoel zet ik opzij. Weer een stuk loslaten. Ik denk dat hayley een top dag zou hebben en vrolijk de bus uit komt, maar snap je gevoel helemaal. Succes met je beslissing!!!! Xx

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat vind Hayley er zelf van? Zou ze zelf wel graag mee willen? Zoals ik er nu in sta, zou ik Sam op die leeftijd gewoon laten gaan. Het hoort nu eenmaal bij het schoolleven. Wat ik ervan zou vinden, is daar voor mijn gevoel ondergeschikt aan. Ik zou mijn kind denk ik niet in een uitzonderingspositie willen plaatsen om die reden. Nu ben ik docent op een middelbare school dus misschien dat dat mijn oordeel beïnvloedt. Ik ken dus ook de 'juffenkant' al waren mijn leerlingen natuurlijk een stuk groter en zelfstandiger. Wat betreft wagenziekte zou ze misschien Primatour kunnen slikken. Ik heb dat standaard in mijn tas zitten om uit te delen tijdens excursies aan wagenzieke leerlingen. Vooraf even testen hoe ze daarop reageert en eventueel de juf duidelijke instructies geven om haar op tijd de tablet voor de terugreis te laten innemen. En verder vragen of ze voorin mag zitten zodat ze goed door de voorruit naar buiten kan kijken. Scheelt vaak ook al een stuk. Succes met de afweging.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Terechte vraag, je belicht nergens het verhaal vanuit Hayley, en het gaat tenslotte om haar, niet om jou! Jij moet loslaten, dat is ten gunste van haar. Lastig, dat begrijp ik, maar het is nu eenmaal zo dat kinderen vroeg of laat moeten opgroeien. Het hele verhaal vanuit je eigen gezichtspunt belichten is wat egoïstisch, als ik dat zo voorzichtig mag zeggen...

      Verwijderen
    2. Haha, dat is ook zo ja. Maar ik ben toch ook benieuwd naar Hayleys kant van het verhaal :)

      Verwijderen
    3. Zij wilt heel graag. Waarschijnlijk gaat ze wel. Ze mag de hele dag met haar favoriete juf op stap. Dat vind ik wel een fijne gedachte.

      Verwijderen
  16. Ik maak me ook altijd zorgen over dit soort dingen, maar ik vind het belangrijk dat je als moeder niet je angsten op je kind projecteert. Ik begrijp je zorgen helemaal, maar ik denk dat dit juist een kans is voor Hayley om de wereld verder te ontdekken.

    En natuurlijk is dat spannend, maar als moeder ligt hier een belangrijke taak om haar de ruimte te geven dit te doen.

    Ik zou haar dus gewoon mee laten gaan. Hoe moeilijk dat ook is. En geloof me, 'I've been there'!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik moet zeggen dat ik het heel vreemd vind dat ze 2 uur (!!!!) gaan reizen met kleuters? Mijn zoon zat drie weken op school vorig jaar, nét 4 en is mee op schoolreisje gegaan. Omdat het naar een binnenspeeltuin was waar we zelf een jaarkaart van hebben en het 10 min bij ons vandaan is.....

    Dit jaar gaan ze iets verder weg maar is hij ook ouder, én je krijgt als ouders de mogelijkheid om mee te gaan, graag zelfs! Ze willen voor die kleintjes 1 ouder per 4 kinderen....dus mijn man gaat mee om een oogje in het zeil te houden.

    Ik zou het nogmaals aangeven op school en vragen of het alsnog niet mogelijk is om mee te gaan, desnoods met eigen vervoer!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind het ook bizar dat ze zo ver gaan. Dat zal toch hartstikke vermoeiend voor ze zijn. Ze zijn de hele dag weg. Van 09:00 uur in de ochtend tot 17:00 (als er geen file staat). Vanmiddag kwam een andere school terug van schoolreisje. Precies om 14:00 uur kwamen ze terug van de binnenspeeltuin in de buurt. Dichtbij en niet te lang. Wat dat betreft heb ik de verkeerde school gekozen dus!

      Verwijderen
  18. Ik vind de reactie van Anoniem met een zeer wijze moeder heel treffend. Soms moet je je eigen gevoel als moeder echt opzij zetten voor de bestwil van je kind. Door Hayley in het groepje van de juf te doen moet het toch een gerust en vertrouwd gevoel geven. Geef je meisje de kans om te groeien.

    Mijn kids van 3 en bijna 5 gaan 5 dagen per week naar het kdv hier (buitenland). Ze gaan met regelmaat op tripjes, doen dingen die ik nooit had durven bedenken maar wanneer ik ze op haal met dat stralende koppie weet ik dat ik het er goed aan heb gedaan.

    Het enige wat ik merkwaardig vind aan je verhaal is dat er zo weinig overleg heeft plaatsgevonden met de ouders.

    En tipje tegen reisziekte; geen melkproducten!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Heel herkenbaar! Ik heb mijn zoontje de eerste keer huilend staan uitzwaaien bij de bus. En dat was ook nog eens op een half uurtje afstand. Ik vind het wel raar dat ze met die kleintjes zover weg gaan. En dan ook nog zo'n lange dag. Dat houden de meeste kleuters echt niet vol. Sterkte met je keuze in ieder geval. Laat even weten wat je hebt besloten.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Herkenbaarherkenbaar...mijn hart bonkte in de keel toen ze in de bus zat en we haar uit gingen zwaaien...het hoort erbij... dat heeft met het 'loslaten' te maken;)...haar eerste schoolreisje was een uur bij ons vandaan... en ik had ook gevraagd of ik mee kon, maar ook helaas bij mij...Had haar makkelijke speelkleren aan gedaan, goed ingesmeerd met zonnebrandcreme, 2 SOS bandjes om gedaan (op school kreeg ze er nog een om, wist ik niet;))...wel zijn we die dag vroeg naar school gegaan, die moeder lang gesproken die het groepje kinderen (waaronder mijn meisje) de hele dag zou begeleiden. En ook verteld dat mijn meisje niet alles durfde en wat gevoeliger was etc. Het groepje kinderen waarin mijn meisje zat stelde me ook gelijk gerust (waren rustige kinderen, en goed bevriend met mijn dochter) en de moeder gaf me ook een goed gevoel en we hebben er nog om gelachen want ze had hetzelfde gevoel als ik gehad toen haar zoontje voor het eerst op schoolreisje ging....Heb haar voor de zekerheid nog wat extra telefoonnummers gegeven van ons die ze ook gelijk in haar telefoon zette (school heeft natuurlijk ook telefoonnummers, maar wilde ook gewoon dat zei ze extra had)..... Die moeder was zo lief dat ze me in die 6 uurtjes dat ze weg waren 2x een smsje gestuurd dat alles goed ging en dat mijn dochter zoveel plezier had....Alles is dus helemaal goed gekomen;) maar wat had ik een naar gevoel in mijn buik...pffff..... Achteraf ben ik wel blij dat ik mijn gevoel aan de kant heb gezet want ze heeft het een dik jaar later nog steeds over dat leuke schoolreisje. Het is een hele happening voor de kids.... Ze gaat over 2 weken naar haar 2de schoolreisje en ik heb al een stuk minder hartkloppingen moet ik eerlijk zeggen.....maar we doen het mooi net zoals de eerste keer:)...succes met beslissen voor Hayley!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ik heb de andere reacties niet gelezen, om mezelf niet te beïnvloeden :-) Ik heb zes kinderen. En ik vond het iedere keer vervelend om mijn kind weg te zien rijden met de bus naar Verweggistan. Alle keren vonden de kinderen het zelf erg leuk. Kinderen uit de eerste twee klassen gaan naar en locatie dichtbij. Speeltuin ofzo. Groep drie gaat iets verder weg ( half uur rijden). Ik snap je gevoelens. Ik zou samen met ouders iets afspreken voor de volgende keer. Dat je met z'n allen een mail opstelt voor een dichterbij-locatie en dat voorstel aan het bestuur van de school voorlegt ofzo. Maar ... als je haar deze keer laat gaan, heb je wel een overwinning op jezelf behaald. Zorg dat je zelf iets leuks te doen hebt op de schoolreisdag. Ga niet piekeren.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. In het begin heb ik er ook heel veel moeite mee gehad. Nu dat ze al wat vaker zijn geweest geeft het mij wel een rustgevend gevoel. Het enthousiasme zodra ze thuis komen geweldig!

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Het geeft altijd super veel stress inderdaad.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Nu is je blog voor mij toepasselijk.......

    Kreeg vandaag de brief dat er te veel ouders zich hadden opgegeven om mee te rijden met het schoolreisje en ik de reservemoeder ben. Dus ik ga er vanuit dat ik niet mee ga.

    Nu moet ik haar gaan toevertrouwen aan een andere moeder. SLIK! In een pretpark SLIK!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!