donderdag 22 mei 2014

 
Inmiddels is het 2 maanden geleden dat ik ontdekte dat ik de waterpokken had. Gelukkig voelt die ellendige tijd alweer ver weg, maar toch zijn de littekens nog zichtbaar. Ook ben ik er gewoon heel erg van geschrokken dat ik het op deze leeftijd heb gekregen. Welke volwassene maakt dat nou mee? Het zullen er vast niet veel zijn. Ik was in ieder geval 1 van de ongelukkigen.

Ik zie er al 1000 keer beter dan 2 maanden geleden. Ik dacht toen dat het nooit meer goed zou komen. Mijn hele lichaam was bedekt. Ik voelde me net een kind. Een volwassene met een kinderziekte, wat een hel. Godzijdank ben ik er nog goed vanaf gekomen. Er kunnen altijd complicaties optreden zoals hersenvliesontsteking of een longontsteking. Ik had alleen een aantal dagen koorts, dat vond ik al verschrikkelijk.

Ik heb nog wel veel littekens. Vooral op mijn armen, rug, hals en in mijn gezicht. Het zijn gewoon donkere rondjes die een aantal maanden nodig hebben om bij te kleuren. Verder heb ik 1 echt litteken. Een kleine krater op mijn voorhoofd. Balen natuurlijk, ik moet er nogsteeds een beetje aan wennen. Maar de rest van de plekjes op mijn hoofd zijn aardig aan het wegtrekken. De pony draag ik ook niet meer. Die had ik laten knippen op die plekjes te bedekken. Hij stond super leuk die pony, maar ik moest elke dag wel een half uur mijn haar doen om het te stijlen. Ik had daar niet altijd tijd voor of zin in. En dus heb ik mijn pony gewoon laten groeien, inmiddels kan ik alweer bijna mijn haar naar achteren dragen.

Sinds halverwege april ben ik af en toe ook weer een avondje aan het werk. En met het mooie weer begint dat steeds meer te worden. Wel lekker om deze zomer weer wat meer te gaan werken, dan kunnen we een hoop klussen in huis en dagjes weg. Het was ook fijn weer te beginnen. Ik had ontzettend lang binnen gezeten. We regelde het zelfs zo dat ik Hayley nooit hoefde te halen of brengen naar school.

Het was heerlijk na zolang ziekte en een rottig uiterlijk weer lekker naar buiten te kunnen en mijn ding te kunnen doen. Inmiddels doe ik weer helemaal mijn ding. Iedereen in mijn omgeving weet dat ik de waterpokken recent heb gehad en niemand stelt dan ook stomme vragen over die plekjes. Er zijn ook wel ergere dingen in de wereld. Al stortte mijn wereld eventjes in toen ik zo ziek was.

Hayden heeft ze dus niet van mij gekregen. Ik noem hem al superkind, aangezien hij alles kan hebben. Terwijl Hayley vaak met een groene snotneus rondloopt, heeft hij alleen een kriebeltje in zijn keel. Ik had verwacht dat hij al veel kinderziektes zou hebben het eerste jaar, maar we hebben nog niet veel bij hem gespot. De zesde ziekte en dat soort ziektes zullen binnenkort wel passeren. We zullen zien. Hij is een sterk mannetje.

Ik moet binnenkort weer op controle bij mijn huisarts. Even laten zien hoe ik eruit zie en om de hele pokkentoestand af te sluiten. Ik ben dan ook helemaal klaar met dat waterpokken gedoe. Ik ga deze zomer lekker veel in de zon zitten en hoop dat de plekjes snel helemaal weg zijn. Maar het is zoals het is. En ik ben heel blij dat het voorbij is. Wat een rottigheid was het toch!

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!