donderdag 29 mei 2014


Opvoeden, we hebben allemaal onze eigen manier. Bijna iedereen zal zich op zijn gemak voelen bij zijn eigen manier van opvoeden. De 1 kiest voor suikervrij voedsel en de ander wilt dat de kinderen "U" zeggen tegen de ouders. Allemaal prima natuurlijk. Doen waar je je goed bij voelt. Maar toch, zeg nou eerlijk. Een mening hebben we er allemaal wel over. Ik bedoel eigenlijk een mening over andermans manier van opvoeden of omgaan met de kinderen. Heb ik ook hoor. Schaam ik me absoluut niet voor. We hebben allemaal toch wel een mening over een ander? Of we die nou uitspreken of niet. Zo vind ik andere ouders weleens heel irritant.

Arme eendjes

Vorige week waren wij een dagje in Oud Valkveen. De hele dag waren we omringd door kinderen, maar ook door hun ouders. En wij zijn de type ouders die om zich heen kijken. Zo zagen we weleens een crewkarretje rondrijden met een huilende ouder erin. Ze zochten waarschijnlijk naar een kwijtgeraakt kind. Hartstikke zielig. Mijn man en ik spraken ook af hierop te letten. Mochten we een kindje alleen zien, dan zouden we meteen ingrijpen.

Maar als we zo verder om ons heen keken, zagen we nog veel meer. Vooral dingen die ons niet bevielen aan een andere ouder. Aan het begin van de dag zag mijn man een kindje dat constant achter de vogels en eenden aan rende. Hij vond dat zielig. Wij waren de eendjes en vogels aan het voeren en opeens kwam dat irritante kind weer aanrennen om de beesten weg te jagen. Mijn man houdt niet van dat soort dingen en keek meteen in de rondte om eens kijken wie de ouders van het kind waren. Opeens hoorden we: "Ja pak de eendjes maar. Kom op!" De vader van het kind stond zijn zoon in alle moed aan te moedigen om die arme beesten te irriteren. Zo vader zo zoon dus, heel irritant.

Het huilende kind op afstand

Toen we bij de achtbaan stonden zagen we een verdwaald en huilend kind (dachten we). Het arme jongetje liep zielsalleen huilend rond. Hayley en ik stonden in de rij. Mijn man hield zijn handen omhoog en ik gebaarde hem om naar het kindje toe te gaan. Dat deed hij en ik besloot ook samen met Hayley uit de rij te stappen en het arme jongetje te helpen. Ik was ervan overtuigd dat hij zijn ouders kwijt was. Misschien was hij wel het zoontje van die vrouw die we kort daarvoor hadden gezien in het wagentje. Wie weet was dit haar zoon! Ik tilde hem op en troostte hem.

En ja hoor, daar opeens een aantal minuten later, kwam de vader (ofzoiets) aanlopen. Hij lachte schaamtelijk en pakte het jongetje van mijn arm. Ik vertelde dat wij dachten dat hij alleen was. De man mompelde iets en liep weg met het jongetje. Nou je kon me wegdragen. Hoe haalde hij het in zijn hoofd dat arme kind zo alleen te laten rondlopen. En nu komt het; en zelf in de rij te staan voor de achtbaan!

Loslopende baby

Bij de speeltuin zagen we ook een klein jongetje. Ongeveer van Haydens leeftijd. Hij liep vrolijk en lachend rond. De vrouw ernaast lachte erom. Ze bleef de hele tijd naast hem staan en keek om zich heen. Maar opeens liep ze weg. Ik begreep het niet, waarom liep ze weg van haar eigen kind? Hij was nog zo klein. 

Het jongetje kwam onze kant op lopen en klom op de picknicktafel naast ons. Nog steeds niemand. Mijn man besloot, om ongelukken te voorkomen, het jongetje van de tafel te halen. En ja hoor daar kwam ze opeens tevoorschijn: de moeder (niet de vrouw die er eerst stond). "O oops, dank je wel!" Ze pakte het kind en liep weg.

Zigzaggend op de snelweg

En zo zagen we genoeg hoor in het pretpark. Dingen waarvan je denkt; wat bezielt die ouder? Maar dat soort gevallen kom je niet alleen tegen in het pretpark. Ook een uitje met school deed stof op waaien in de klas van Hayley. Ze gingen naar het sprookjesbos hier vlakbij. Er gingen verschillende ouders mee om de kindjes te vervoeren en te begeleiden.

Op de terugweg begon 1 van de vaders te slingeren op de snelweg. Mijn man raakte lichtelijk in paniek en 1 van de andere rijdende moeders ook. Ze waren bang dat de vader onwel was geworden en probeerden de situatie in de gaten te houden. Eenmaal aangekomen liep de bezorgde moeder richting de slingerende vader. Hij was niet onwel hoor. Ze waren voor de 'grap' gaan slingeren. Dat vonden de kinderen leuk beweerde hij. Uiteraard kreeg hij de wind van voren. Hij creëerde een hele gevaarlijke situatie voor zichzelf, de kinderen in de auto en andere weggebruikers. Ik heb maar 1 woord voor zo'n ouder: idioot.

En dit zijn een paar voorbeelden van ouders waar ik mij aan heb geïrriteerd. Misschien herken je dit wel, want ja, je kunt het niet altijd eens zijn met een ander. Maar ik vind andere ouders niet alleen maar irritant hoor. Ik vind het vaker mooi om naar ze te kijken. Zoals de stoere vader die hand in hand met zijn dochter loopt en de veels te roze rugzak om zijn schouder hangt. Of de moeder die plagend achter haar kindje aanrent om hem te kietelen, terwijl het kindje met een grote schaterende lach wegrent. Het ouderschap is zo mooi. En ik zie zoveel mensen er ook van genieten. Maar eerlijk is eerlijk, soms zijn andere ouders gewoon heel irritant! ;)

8 opmerkingen:

  1. Mooi geschreven, want het is nu eenmaal zo dat bepaalde dingen gewoon echt niet kunnen, zoals dat gaan slingeren op de weg. Dat je dat met je eigen kinderen doet moet je zelf weten ( vind ik ook stom) maar met ander mans kinderen in de auto? Belachelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ah, heerlijk ff alles eruit gooien. :-) Let er wel op dat je niet altijd alle info hebt om iets te be(of ver-)oordelen. Een huilend kind kan ook een kind zijn dat al de hele dag strontvervelend is en je ff hebt losgelaten om allebei even bij te komen (en van een afstandje toe te kijken wat hij doet)
    En dat slingeren deed mijn vader ook altijd :-) Natuurlijk wel in situaties dat dat kon...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee alle info hebben is natuurlijk onmogelijk. Maar soms heb je weinig info nodig om een eerste indruk te hebben van een situatie. Zo gaat dat nou eenmaal denk ik. We moeten een situatie inschatten met de info die we op dat moment hebben. En over het slingeren: tja kan gewoon niet toch? Wij hebben een rijschool en mijn man is dus specialist in het verkeer. Zoiets is bij ons thuis dus gewoon not done. Maar inderdaad heerlijk om zo alles een eruit te gooien ;) Ik denk wel dat meerdere ouders last hebben van irritatie naar andere ouders. Hoort er gewoon bij denk ik.

      Verwijderen
  3. Hahaha...leuk blogje:)... 9 van de 10x erger ik me juist aan de ouder i.p.v. het kind die daarbij hoort.....het is wat....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vind dit zelf geen meningen, maar feiten...slingeren op de weg, hoe haal je het in je hoofd? Dan ben je gewoonweg een idioot! Ik kan daar echt niet bij komen!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!