maandag 21 april 2014


Ik heb de afgelopen dagen gewoon hoofdpijn van de stress. Dat komt door Hayden. Hij is zo ontzettend vermoeiend. Niet dat hij veel huilt of zeurt. Hij is zo gewoon baldadig en onhandig. Ik loop de hele dag als een levend stootkussen of vangnet om hem heen.

Van de week haalde mijn man Hayden uit bed. Hij riep mij in paniek en ik rende naar boven. Hij had Hayden in zijn handen. De mond en de slaapzak van Hayden zat vol bloed. Hij had zijn mond gestoten in zijn bed en zijn lipbandje (dat hebben allebei mijn kindjes), was gescheurd. Hayden bloedde als een rund. We waren ons kapot geschrokken. Uiteindelijk hielp koud water uit een beker en het bloeden stopte gelukkig. Het zag er allemaal erger uit dan dat het was. Maar hoe hij het voor elkaar heeft gekregen?!

En zo gaat het al een tijdje, al is het de afgelopen week zo erg geworden. Zodra Hayden beneden gaat spelen, houd ik mijn hart vast. Hij loopt dan langs de bank en ik zit dan bij hem op de grond. Op een 1 of andere manier denkt hij dat hij kan lopen en stapt dan van de bank af richting mij. Als een rocker die het publiek in springt, duikt hij op mij af. Het is dat ik hem altijd op vang, maar och, als ik dat niet zou doen zou hij zo hard vallen. Ik schrik iedere keer ontzettend en hij vindt het reuze grappig.

Hayley was nooit zo. Zij was heel rustig. Ze speelde rustig op 1 plekje. Hayden moet overal naartoe en overal tegen op klimmen. Waardoor ik constant om hem heen hang. Ik zou hem het liefst een helm op doen en inpakken met bubbeltjes plastic. Ik ben zo bang dat hij zich bezeerd. En dat gebeurd ook wel hoor dagelijks. Misschien iets typisch voor een jongetje. Maar Hayden is in zijn hoofd veel verder dan zijn  lichaam. En dat zorgt voor stressvolle taferelen.

Hoe ik het moet aanpakken? Ik heb geen flauw idee. Wel heeft hij eigenlijk de hele dag geen sokken aan. Met blote voeten heeft hij veel meer grip dan met sokken aan. Met sokken glijdt hij snel weg, ook met anti slip. En verder? Ja, ik blijf gewoon dat wandelende vangnet. Vorige week lanceerde hij zichzelf over zijn loopwagen. Hij vloog de lucht in en daar kwam ik, ik ving hem op. Terwijl Hayley met grote geschrokken ogen keek, lachte Hayden er alweer op los. "Ja daar zijn mama's voor Hayley, die vangen de kinderen weer op als ze rare dingen doen," zei ik tegen Hayley. Ze knikte verbaast en geschrokken. Want die Hayden was er die keer mooi vanaf gekomen.

Sommige dagen stort ik zelf ook even in als hij zich voor de zoveelste keer heeft bezeerd. Dan zet ik hem even in zijn stoel achter de pc of ga een rondje met hem wandelen. Het is vermoeiend zo'n balancerend klein mannetje. Ik kan niet wachten tot hij wat stabieler is, of begint er dan weer een nieuw soort ellende? *zucht*

Categories:

12 opmerkingen:

  1. Jeetje zeg, dat klinkt idd al iets om hoofdpijn van te krijgen. Misschien is het een idee om hem juist niet op te vangen? Of in ieder geval minder, zoals dat hij leert dat hij de bank niet los kan laten? Uiteindelijk valt hij dan op een kleed (de tafel even wegschuiven) en valt hard, maar leert dan wel de 'diepte' kennen. Verder hier gelukkig geen stuntpiloot, maar wie weet de tweede wel. Zucht, houd mijn hart al vast!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tafel staat sowieso altijd aan de kant. Zo is er meteen genoeg ruimte om te spelen. En niet vangen? Nee, haha, dat gaat echt tegen mijn natuur in.

      Verwijderen
  2. Poeh.. dat had mijn broertje nou ook altijd toen hij klein was. En toen hij eenmaal kon lopen rende hij vaak als een stier met zijn hoofd vooruit tegen de muren aan. Altijd zoveel haast, zijn lichaam kon het inderdaad niet bijbenen. Uiteindelijk is het bij ons goed gekomen, en dat komt het bij jullie vast ook :) Veel sterkte voor nu!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als moeder van vier (twee jongens, twee meiden) waarvan er drie zoals Hayden waren zou ik je aanraden om ze wel te laten vallen en zich te laten stoten. Dan ervaren ze dat het pijn doet en de volgende keer doen ze het niet, of rustiger. Je zegt nu al zelf dat hij het grappig vindt. Dat geeft hem alleen maar meer reden om het opnieuw te doen! Die van mij moesten het ook zelf ervaren en zijn nu een stuk rustiger en hebben het allemaal overleefd. Niet zo stressen meid, komt goed!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat vervelend zeg!....In die periode zette ik haar graag eventjes in de box zodat ik m'n handen even vrij had.... en een vriendin van mij die had het loopstoeltje in die periode paraat (gebruikte ze voor een korte periode en korte momenten op een dag)....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jeetje wat een mannetje zeg, maar is het niet een keer goed dat hij zelf merkt wat er gebeurd als hij zo druk doet. Ja vast heel zielig als hij valt ofzo, maar hij moet het toch leren dat niet altijd zijn mama er is om hem op te vangen.
    Weet ook niet hoe ik dat precies zou oplossen hoor met met eigen kindje straks, maar dit is onmogelijk steeds bij hem te zijn omdat je bang bent dat er iets gebeurd.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Probeer het los te laten. Ik deed dat in het begin ook altijd, werd gek van sven. Sven klimpt overal op, gaat overal op staan en ziet nergens gevaar in. Ik moet zeggen het loslaten heeft bij mij geholpen. Ik liet/laat sven lekker zijn gang gaan en het gaat goed 9 van de 10 keer. En doet hij echt iets wat ik levensgevaarlijk vind grijp ik gelijk in. Jongens zijn wat dat betreft meer ondernemend dan meisje.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik heb ook een enorme stuntpiloot in huis. Wij hebben hem op een gegeven moment ook zelf de gevolgen laten ondervinden. Wel ingegrepen natuurlijk als het echt heel link was maar zelf laten ervaren, zorgde hier wel voor wat inzichten voor meneer. Heel naar voor je moederhart maar ik kan 100 keer nee zeggen en hij doet het toch. Maar ik snap je wel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha ja dat zie ik op IG. Moet ook weleens daaraan denken. Hoe overleef je dat toch?

      Verwijderen
  8. Poeh zo herkenbaar! Mijn kleintje is nu 10 maanden en gaat ook staan en klimmen. Ook op blote voetjes.. dat verminderd de ongelukken. Maar doodvermoeiend. Vooral als hij snachts ook aan het spoken is geweest. Ik vind het ook een fijne afwisseling om te werken. Uitrusten noem ik dat tegenwoordig. Haha.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik ben van het zelf ontdekken.. Ik heb een klimmer die met 10 maanden zelfstandig los liep. Hij vrat van alles uit en nu is hij 2,5 en nog altijd heel ondernemend. En het gaat eigenlijk altijd wel goed en als het fout gaat leren ze daar ook weer van.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is zeker zo. Heb hem vandaag al wat meer zijn gang laten gaan. En het is vallen, huilen en dan weer opstaan. Moeilijk, maar hij moet het leren ja...

      Verwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!