zaterdag 15 maart 2014

Hayley is bijna 4,5 jaar oud. De meeste kindjes kunnen dan al fietsen. Sommige met zijwieltjes, anderen al zonder. Hayley kon nog helemaal niet fietsen. Ze had er gewoon geen interesse in. Ze zit het liefst bij mij achterop.

Vorige zomer probeerden we haar interesse te wekken door een fiets voor haar op te knappen. Dat was ontzettend leuk om te doen. Van de vrouw van mijn baas kreeg ik een oud fietsje dat stond weg te roesten in haar schuur. Wij maakten er weer een glimmend ding van, met een nieuwe laklaag en 2 nieuwe zijwieltjes. Hij ziet er gaaf uit. Ook hoeven we alleen maar de spatborden een stoere kleur te spuiten, mocht Hayden in de toekomst gaan fietsen op die fiets.

Na het opknappen van de fiets, zijn we regelmatig wezen fietsen. Tenminste Hayley probeerde het. Maar het lukte haar niet. Ze raakte snel gefrustreerd en begon te huilen. Ik besloot de fiets en helm dan ook maar even in de schuur te leggen en ze pas weer te pakken met het mooie weer.

En zo wilde ze gisteren heel spontaan naar buiten. "Ik wil proberen te fietsen mama." Heel goed. Daar zeg ik geen nee tegen, ze moet het zelf willen. Toevallig waren onze favoriete buurmeisjes en buurjongen/haar verkering ook buiten aan het fietsen. En opeens deed ze het; zitten en fietsen. Ze kon het. Nog niet super snel en fantastisch, maar voor het eerst fietste ze zelf. Waarom nu wel? Gewoon omdat ze de andere kinderen zag fietsen. Zien fietsen, doet fietsen. Door de anderen zelfstandig vooruit te zien gaan, kreeg ze de kracht en moed om het zelf te doen. Dat was dus misschien het probleem. Ze had geen voorbeeld als we gingen oefenen. Maar gisteren ging ze hoor. Ik was hartstikke trots. Zij ook op zichzelf. Ik moest haar zo min mogelijk duwen.

Na alle frustraties en huilen ziet ze er eindelijk de lol van in. Fietsen is gewoon hartstikke leuk! Al helemaal samen met vrienden en vriendinnen. Na een uurtje fietsen zijn we weer naar binnen gegaan. Hayley fietste trots de tuin in en mijn man keek verbaast door het raam. Hij verwachtte waarschijnlijk dezelfde drama als de vorige keren. Maar deze keer fietste ze toch echt zelf met een grote glimlach op haar gezicht. Ik ben trots!
Categories:

1 opmerking:

  1. Leuk! Zo leren ze van elkaar en trekken zich aan elkaar op.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!