zaterdag 22 februari 2014


Ik sta een beetje versteld. Ik weet dat de tijd vliegt met een klein kindje en al helemaal het eerste jaar. Dan wordt de ontwikkeling met grote sprongen gemaakt. Het begint bij een klein hulpeloos baby'tje en na een jaar is het kindje al zoveel verder. Net als Hayden. Ik vind eigenlijk niks meer baby aan hem. Hij is de afgelopen week weer heel erg veranderd en met name in zijn gedrag.

Hayley leerde we ook al vroeg wat wel en niet mag. Zodra ze begon met kruipen zeiden we heel duidelijk waar ze niet mocht aankomen terwijl ze dat deed. Ze had altijd een obsessie voor de DVDspeler. Hayden heeft dat ook. Elke keer kruipt hij ernaar toe, om er dan hardhandig aan te krabben en op de knoppen te gaan drukken. Ook wilt hij dan achter de kast aan de snoeren gaat trekken. Dat mag natuurlijk niet, want het is gevaarlijk. En die snoeren zijn niet makkelijk weg te werken. Hayden krijgt dus op zijn donder als hij eraan zit. En daar heeft hij dan wat moeite mee. Eerst begon het met huilen en nu schreeuwt hij terug. Gelukkig luistert hij wel en gaat er dan weg. Maar toch. Zijn reactie is pittig.

Ook vindt hij het leuk om te bijten, te knijpen en te slaan. Misschien omdat we er eerst zo om moesten lachen. Een aantal weken terug had hij nog geen tanden namelijk en sloeg hij nog niet zo hard. Maar nu petst hij op mijn borstbeen als ik hem optil of knijpt hard in mijn neus. Hij begint dan hard te lachen. Eerst lachte ik mee, maar nu niet meer. Elkaar pijn doen mag niet. En dat moet hij dan nu ook maar leren.

Ook slaapt hij veel minder. Hayley was net zo. Tegen de tijd dat zij 1 jaar was deed ze nog maar 1 slaapje in de middag. Hayden is ook bijna op de punt. Eerst deed hij 3 slaapjes op een dag. Nu is hij om 07:00 uur klaar wakker. Doet een slaapje in de ochtend en halverwege de middag. En dat zijn dan slaapjes van een uurtje en met een beetje mazzel 1,5 uur. In die tijd doe ik dus het huishouden en douche ik mezelf. Voor de rest ben ik heel veel met hem bezig. Hij wilt veel spelen en veel eten. En dat vraagt veel energie van mij. Elke avond ben ik ook helemaal gebroken.

Hij eet nu graag zelf. Zijn broodje leg ik in stukjes op het blad van de kinderstoel. Mega trots eet hij dan. Heel schattig. Hij wordt zo groot al. Het baby is er echt wel vanaf grotendeels. Hij heeft een sterke eigen wil, wordt boos als je iets van hem afpakt of eet wat hij niet mag en kan nu bijna zitten en staan (daar doet hij wat langer over vanwege de premature geboorte volgens de arts van het CB).

Aangezien het van de een op de andere dag allemaal zo anders is moet ik er echt even aan wennen. Hij is niet meer zo hulpeloos. Hayden is echt een klein kindje geworden, hij is bijna een dreumes. Nog 1,5 maand en dan is hij jarig. Dan mag hij een taartje eten en kado'tjes uitpakken. Wat heb ik er zin in. Ergens diep zou ik willen dat hij nog voor 1 keer dat kleine hulpeloze baby'tje was. Maar die tijd is voorbij. Hij is er aan toe de wereld te ontdekken en te groeien. Nog even en hij is echt geen baby meer.
Categories:

2 opmerkingen:

  1. Haha zo herkenbaar. Jawel.. het opvoeden gaat beginnen! Ik dacht juist altijd dat meisjes pittig waren.. maar wij hebben nu ook al wat meer te stellen met kleine man dan met onze dochter toen.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!