zaterdag 2 november 2013


Voor iedere moeder is het anders; het krijgen van je kindje. We maken het allemaal op een andere manier mee. En of het nou je eerste is of je tiende, het voelt speciaal. Je kan niet wachten totdat je na dat zware gepuf eindelijk je kindje in je armen hebt. Dat had ik ook. Ik kon niet wachten tot Hayden geboren zou worden, ik wilde hem zo graag zien en vasthouden. Maar toen hij eenmaal was geboren voelde dat niet meer zo.

Het is iets heel heftigs geweest. Het voelde vreselijk en daarom kan ik er nu pas na maanden over praten. Maar de eerste 24 uur na mijn bevalling durfde ik Hayden niet vast te houden. Ik durfde amper naar hem te kijken, ik vond het eng om van hem te houden, bang om hem te verliezen.
Dat kwam omdat mijn beste vriendin haar zoontje na 24 uur liefhebben weer moest loslaten. Zoiets vergeet je nooit meer. Het brak mijn hart. En om een paar maanden later dan zelf een kindje op de wereld te zetten voelt heel erg dubbel. Ik was gewoon bang dat ik mijn kindje ook zou gaan verliezen. Dan kon ik maar beter niet van hem houden.

Pablo merkte dat al heel snel aan mij. Hij begreep mijn gevoelens. Al die zwangerschapshormonen doen ook zoveel met een vrouw. Ik was een emotioneel wrak. Pablo dwong mij dan ook zonder woorden hem vast te houden. Ik moest ook wel, want ik gaf borstvoeding met ook wat bijvoeding aangezien Hayden prematuur is. Maar ik probeerde onder die borstvoeding uit te komen. Ik had liever dat Pablo hem een flesje gaf, dan hoefde ik het niet te doen. Niet omdat ik het niet wilde, emotioneel kon ik het gewoon niet.

De eerste nacht sliep Pablo bij ons in het ziekenhuis. En al snel waren de eerste 24 uur voorbij. Dat voelde als een mijlpaal. Heel stom. Maar ik leefde naar dat moment toe. Ik probeerde meer te ontspannen en te genieten van mijn pasgeboren zoon. De tweede nacht sliep Pablo thuis, hij moest natuurlijk voor Hayley zorgen en de boel thuis draaiende houden. Dat was de nacht dat voor mij alles anders werd. Dat vreselijke gevoel verdween gelukkig. Voor het eerst sinds zijn geboorte voelde ik die vlinders. Die nacht kon ik met hem binden. De zuster hielp mij veel met de borstvoeding en praatte met me. Eindelijk kon ik van dat kleine wezentje houden. En dat moest ook wel, dat verdiende hij.

Als ik maanden later terugkijk naar de geboorte en de eerste dag, voelt alles heel vaag. De geboorte van Hayley kan ik mij beter herinneren dan de geboorte van Hayden. Best gek, want dat is veel langer geleden. Maar na alles wat er is gebeurd, is het ook wel logisch. Het zou toch gek zijn als je na zoiets heftigs zelf niet bang zou zijn?

Nu hij bijna 7 maanden is, weet ik zeker dat ik onvoorwaardelijk van hem houd. Elke stap, elke traan, elke wee en elke pers is het 100% waard geweest. Ik zou absoluut niet zonder hem kunnen. Het is pijnlijk dat ik de eerste 24 uur niet van hem durfde te houden. Dat zeg ik eerlijk. Maar zo ging het nou eenmaal. Gelukkig veranderde die eerste nacht alleen met hem mijn gevoel. En dat gevoel laat ik nooit meer los.
Categories:

7 opmerkingen:

  1. Heftig! Gelukkig kwam het na die 24 uur helemaal goed. Door alle hormonen, emoties en heftigheid, valt het soms ook niet mee om moedergevoelens te kweken.
    Vreselijk voor je vriendin om mee te maken. Hoe is het nu met haar?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lief dat je het vraagt. Het gaat best goed met haar. De tijd heelt de wonden, maar de littekens blijven zichtbaar.

      Verwijderen
  2. Heftig verhaal en kan me er goed in vinden. Ik zou waarschijnlijk het zelfde gedaan hebben. Gelukkig veranderde alles na did 24 uur

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Knap dat je dit zo open op papier durft te zetten, bewijst maar weer dat er niet altijd een roze wolk is. Althans: zoals in jouw geval, gewoon de 2e dag - ook helemaal goed!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wow! Knap van je dat je hier zo open over bent!! En wat een emotie komt er bij kijken om en zwanger te zijn, en vervolgens een gezond kindje in je armen te hebben terwijl je zo kort geleden iets verschrikkelijks naars hebt meegemaakt bij iemand die je heel erg dierbaar is. Maar wat goed van je dat je je zo snel weer 'herpakt' hebt.. bij mij duurde het helaas wat langer....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ow jeetje dat klinkt erg droevig. Had jij last van zo'n depressie na je bevalling? Liefs

      Verwijderen
  5. Het is natuurlijk ook een heftige periode geweest plus het overlijden van het kindje van je vriendin erbij. Dat tekent een mens of je nou wil of niet. Gelukkig heeft je hoofd jezelf laten herpakken.

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!