zondag 25 augustus 2013

"Hoelang geleden ben je bevallen?" Die vraag werd mij een aantal dagen geleden gesteld. Ik dacht even na. Stom eigenlijk. Als iemand mij vraagt hoe oud Hayden is dan hoef ik niet na te denken, maar bij die andere vraag was dat wel even nodig. Want ja, aan dat bevallen denk ik niet meer terug eigenlijk. Laat staan die zwangerschap.

Het is dan ook alweer 1 jaar geleden dat ik positief testte. 1 Jaar geleden was er niet meer dan een positieve test en nu heb ik alweer een ventje van 4,5 maand oud. De zwangerschap was niet fijn, maar het was het allemaal waard, absoluut. Voor mij was mijn zwangerschap meer een proces dan een hele fijne periode. Het was geen periode dat ik vrolijk dromend om het babybedje heen liep met kleine sokjes in mijn handen. Eerder een periode waarin ik niet durfde te beginnen aan een babykamer en geen kinderwagen wilde kopen tot het laatste moment.

Een  hele andere zwangerschap dus dan de zwangerschap van Hayley. Die was namelijk super. Daar genoot ik echt van. Maar de zwangerschap van Hayden was emotioneel en lichamelijk een chaos. Misschien denk ik er daarom niet meer aan terug. Al is het misschien nu wel een goed moment om dat toch te doen. Gewoon om het helemaal af te sluiten.

Het voelt vreemd als ik eraan denk dat ik 5 maanden geleden nog met een dikke buik liep en geen idee had hoe dat kleine jongetje in mijn buik eruit zag. Ik kan het me niet meer indenken hoe die schopjes voelde. Ik kan het mij nog wel herinneren, maar dat gevoel op dat moment is zo bijzonder. Vaak lees ik dat moeders die schopjes zullen missen. Ik niet. Ik ben blij dat ik mijn kindje gezond en wel in mijn armen heb, dan geschop in mijn buik. Dat hij in mijn armen ligt daar gaat het uiteindelijk om. Ik vond de zwangerschap zo zwaar, dat het voor mij allemaal niet snel genoeg kon gaan.

Tuurlijk kijk ik ook op een positieve manier terug op mijn zwangerschap. Zo leefde Hayley ontzettend met mij mee. Ze kwam met een glaasje water als ik voor de zoveelste keer met mijn hoofd in de wc hing, knuffelde mijn buik, stond haar babyspeelgoed af en genoot van de laatste maandjes dat mama alleen nog maar haar mama was. Dat voelde voor mij ook vreemd. Op dat moment kon ik mij niet voorstellen dat er nog zo'n klein hummeltje zou komen waarvan ik ook onvoorwaardelijk zou van houden. Nog een kindje dat Pablo en ik samen hadden gemaakt. Ik vind haar al zo perfect, kon er nog zo'n kindje komen? Zou ik nog van iemand zoveel kunnen houden?

Ja natuurlijk! Wat eerst zo'n gek idee leek, is nu zo normaal. Ik zou Hayden niet meer kunnen wegdenken. En ik houd net zoveel van hem als van Hayley. Ik geniet van zijn gebrabbel, zijn glimlach, zijn schele blik als hij zijn handjes bestudeerd, zijn boosheid als hij zijn speelgoed laat vallen, zijn kwijl dat in mijn gezicht komt als we vliegtuigje spelen, ik houd zoveel van hem!

Met dubbele gevoelens kijk ik terug naar mijn zwangerschap. Het is een periode waar ik niet vaak aan terug denk. En misschien moet ik dat wel gaan doen. Gewoon op een positieve manier. Want zo'n zwangerschap is toch eigenlijk best bijzonder. Iedere stap, iedere dag, iedere traan en ieder zwaar moment was het absoluut waard.

Categories:

4 opmerkingen:

  1. Je bent alles al zo snel 'vergeten' he ! Dingen waar je je van tevoren druk over kan maken, gaan allemaal vanzelf wanneer je kindje dan geboren is.
    Sommige mensen vinden het hele zwanger zijn fantastisch, maar ik vind jouw kijk op je zwangerschap heel herkenbaar.
    Wat fijn dat je het achter je kan laten en kan genieten!
    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!