maandag 22 juli 2013

Iets meer dan 2 jaar ben ik thuisblijfmama geweest. Dat wilde Pablo graag en ik ook wel. Ik had zo hard gewerkt toen hij de opleiding voor rijinstructeur deed. Hij wilde dat zo graag.

Hayley was nog geen 1 jaar oud toen ik volop werkte om de eindjes aan elkaar te knopen. Toen hij eenmaal klaar was met zijn opleiding en onze eigen rijschool goed begon te lopen, mocht ik minder werken en uiteindelijk stopte ik.

We waren ook net verhuist toen ik stopte met werken. Ons nieuwe huis was zover van mijn werkplek dat het sowieso onmogelijk was om te blijven. Tevens had ik een onenigheidje gekregen op het werk en terugkomen was ook geen optie op dat moment.

Dat thuisblijven leek me wel prima. Ik deed zoveel met Hayley: knutselen, zwemmen, speeltuinen bezoeken, dagje naar de dierentuin, op visite, wandelen, spelen, filmpjes kijken en ga zo maar door. Ik vond het heerlijk zoveel tijd met haar door te brengen, vooral omdat ik het eerste jaar best veel heb gemist door het vele werken.

Het tweede jaar werd ik zwanger en tijdens mijn zwangerschap zat ik veel thuis. Ik had nergens energie voor. Af en toe ging ik de deur uit met Hayley, maar niet zoveel. In die maanden kwamen de muren op mij af. Ik wilde graag weer werken. Ik had trouwens voor mijn zwangerschap al werk gevonden in de zorg, maar toen ik zelf een wrak werd, leek het mij geen goed idee dat door te zetten.

Toen ik was bevallen en ik enigszins lichamelijk hersteld was, begonnen de kriebels om te werken echt weer te komen. Ik wilde meer zijn dan alleen maar mama. Meer doen dan poetsen, billetjes vegen en koken. Ik zou ook zo graag eens die deur achter me dicht willen trekken en alleen even Elise willen zijn. Die behoefte was zo sterk dat ik op zoek ben gegaan naar werk.

Ik dacht eerst aan een grote kledingwinkel in de stad. Maar die sollicitatie verliep nogal vreemd en bij een andere kledingwinkel werd er niemand aangenomen boven de 21 (!). Wat moest ik nou toch doen? En eigenlijk wilde ik maar 1 ding. Horeca! Gewoon knallen, mensen blij maken en liters bier tappen. Wat leek mij dat weer heerlijk. Ik zou op zoek gaan naar een horeca baan.

Ik heb inmiddels 7 jaar ervaring in de horeca en heb voor vele verschillende bazen gewerkt. Het liefst wilde ik terug bij mijn laatste baas. Hij had een nieuwe zaak geopend, vlakbij mijn huis. Maar aangezien ons laatste afscheid niet zo vlekkeloos was gegaan, moest ik mij wel verantwoorden. Gelukkig werd mijn moeite en motivatie op prijs gesteld. Ik mocht op gesprek komen. Hoe nerveus ik ook was, alles voelde vertrouwd en vanouds. Ik wilde dolgraag aan de slag.

Zaterdag was het dan zover. Ik mocht een dagje meedraaien. Ik was héél nerveus. Ik was zo bang dat ik het niet meer kon, dat ik volledig dicht zou klappen en stil zou gaan staan omdat ik niet zou weten wat ik moest doen (en als iets irritant is zijn het collega's die stil staan, terwijl de rest de benen onder het lijf vandaan loopt). Ook zou ik in 1 klap allemaal nieuwe mensen leren, dat is ook heel spannend.

Maar ik kan wel zeggen dat het erg goed is gegaan. Ik heb geen moment stil gestaan, alleen om af en toe even een slok water te nemen. Het ging heel goed, ik voelde mij meteen welkom in het team en de jarenlange ervaring zorgde ervoor dat ik gewoon mijn ding kon doen. Drankjes runnen, eten wegbrengen, tafels uithalen, spulletjes netjes opruimen, schoonmaken, mensen blij maken, vragen beantwoorden en ga zo maar door. Alles voelde zo eigen dat ik mezelf prima kon bezig houden. Om 21:00 uur kreeg ik even een moeilijk momentje. Ik miste mij kindjes zo erg dat ik een akelige steek in mijn buik kreeg, maar door de positieve vibe kon ik gewoon doorzetten. Al begon mijn rug aardig tegen te werken en het zweet me echt uit te breken. Na 8 uur lang knallen was ik gebroken! Gelukkig mocht ik stoppen en na een positief gesprek was het duidelijk dat ik mocht blijven. Jeej ik heb een baan!

Het roer gaat dus compleet om hier. Ik zal ongeveer 3/4 keer in de week gaan werken. En dus centjes verdienen. Super fijn. Ik hoef mijn handje niet meer op te houden bij Pablo en nu is het niet meer of/of maar en/en. Het is kleding shoppen én verbouwen. Op vakantie én dagjes weg. Heerlijk. Wat ben ik blij.Deze mama is geen thuisblijfmama meer, nu ben ik een working mom!
Categories:

11 opmerkingen:

  1. Wat vind ik het leuk om te lezen dat je zo blij bent. Het is ook wel erg lekker om inderdaad even geen mama te zijn, hoe graag je ook bij je kids wil zijn natuurlijk. Misschien even wennen aan een nieuw ritme en wellicht zullen de kids ook moeten wennen, maar ach dat gaat vanzelf. leuk!

    Dus, van harte gefeliciteerd met je nieuwe baan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gefeliciteerd met je nieuwe baan!

    Hoe heet de zaak waar je werkt als ik vragen mag?

    Ik ga morgen kleding shoppen in Almere (bij de Primark), misschien zie ik je wel! Haha

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het restaurant ligt aan de haven vlakbij almeerderzand dus niet in het centrum :) Het heet Harbor House

      Verwijderen
  3. Gefeliciteerd met je nieuwe baan!! :-D Echt super, je klinkt zo enthousiast. Zet hem op meid, komt helemaal goed!! (p.s.: hoe doe je dat met de kinderen? Heb je een goede oppas kunnen regelen? Of is Pablo thuis als jij werkt?)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Pablo is thuis of mijn ouders passen op:)

      Verwijderen
  4. Gefeliciteerd met je nieuwe job. Zo te lezen heb je er erg van genoten :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gefeliciteerd! Leuk dat je het zo naar je zin hebt gehad en zo snel iets gevonden hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat fijn voor je! das nog behoorlijk wat uurtjes in de week!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja zeker, ik hoop iedere week tussen de 20 en 30 uur te werken.

      Verwijderen
  7. Super leuke, nieuwe uitdaging. heel veel succes en plezier gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!