donderdag 23 mei 2013

Vlak voordat Pablo en ik gingen trouwen op 21 oktober 2011, deden we onszelf een hondje kado. Dat wilde Pablo zo graag, zo'n chihuahua, zo'n klein lief hondje.
Ik ben geen hondenmens en heb lang getwijfeld of ik het wel wilde. Maar toen we vrienden kregen met hetzelfde soort hondje dat Pablo wilde, was ik om, het leek me toch wel leuk.

We vonden een nestje in Utrecht. We zouden alleen gaan kijken, maar op de terugweg zat ik met een puppie op schoot in de auto. We waren verliefd geworden op 1 van de hondjes en we noemden hem Valentino.

Aan het begin moest ik erg wennen. Ik had nog nooit een pup zindelijk gemaakt of getraind. Ik moest 100 keer op een dag naar buiten om hem te laten plassen en met een dreumes was dat best een gedoe. Gelukkig was hij snel zindelijk en hoefde hij niet meer naast ons bed te slapen.

Hayley was al snel dol op Valentino. Ze noemde hem woef-woef.
Hij was ook heel lief voor haar. Ze speelden samen in de tuin en renden eindeloos rondjes op het veld. Hij hoorde er helemaal bij. Misschien was ik toch wel een hondenmens geworden.

Het afgelopen half jaar had ik dat gevoel helemaal niet meer. Valentino kreeg veel ruzie met de katten. Hij begon erg dominant gedrag te vertonen, ook tegenover Hayley. Als ze hem aaide hapte hij naar haar handen. Zijn frustratie kwam duidelijk door de katten. Hij gromde naar ze en beet Eros ook weleens, die daardoor de hele dag op een stoel lag te slapen.

Ik irriteerde mij vaak aan hem. Hij blafte constant: naar rondvliegende blaadjes in de tuin, de postbode, het luchtalarm, de buurman, kinderen voor de deur, bouwverkeer en ga zo maar door. Hij haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Mijn lontje was sowieso al kort, ik was zwanger.
Door zijn gedrag wist ik dan ook niet meer of ik hem wilde houden. Verschillende keren heeft hij op marktplaats gestaan, maar iedere keer zette we het niet door. Pablo wilde zijn hondje echt niet weg doen. Ik vond het vreselijk Pablo dan zo verdrietig te zien en Valentino mocht weer blijven.

Hoe dichter mijn bevalling in de buurt kwam, hoe gestresster ik werd. Hoe zou ik dat gaan doen met nog een baby erbij wat betreft die hond? Zodra ik brood op tafel zet, pikt hij het. Wat nou als Hayden lekker aan een liga sabbelt in zijn wippertje, dan moet ik die hond constant maar opsluiten. Ik zou geen moment rust hebben, gewoon omdat ik hem niet vertrouw.

Een week na de geboorte van Hayden, hakten we de knoop door. Valentino moest ergens anders gelukkig worden. Het ging gewoon niet meer. Hij kwam weer op marktplaats te staan en al snel reageerde een alleenstaande moeder met dochter. De dochter heeft een verstandelijke beperking en haar moeder zorgt fulltime voor haar. Er is dus tijd genoeg voor een hondje en dat wilden ze ook dolgraag. Ze konden Valentino een goed huis bieden.

Toen ik eenmaal besefte dat ze hem mee zouden nemen, stroomden de tranen over mijn wangen. Mijn hondje, ik deed hem weg. Een dier waarvoor ik had gekozen, stond ik af. Ik voelde me vreselijk, maar moest het doorzetten. We gaven hem een laatste knuffel en kus. Valentino ging mee met zijn nieuwe bazinnen.

Ik heb gehuild, vooral de eerste week. Ik had steken in mijn buik zodra ik aan het moment dacht dat we hem wegdeden. Het voelde als liefdesverdriet, een gevoel dat ik al lang niet meer had gehad. Ik houd heel veel van Valentino, maar het voelde als een relatie die niet goed werkte. We moesten uit elkaar en onze beide levens zouden dan beter worden.

Het is bijna 5 weken geleden dat Valentino is weggegaan. Ik had er niet eerder over geschreven, omdat het gewoon zo moeilijk was. Inmiddels is de pijn wat gezakt en het gemis wordt minder. Hayley gaat er goed mee om, ze heeft er vrede mee dat hij weg is.
Ik heb een aantal keer contact gehad met de nieuwe bazin. Zij is heel blij met hem. Hij gaat overal mee naartoe. Hij speelt zelfs met het hondje van haar ouders en ze zijn dikke vrienden (Valentino had bij ons altijd een hekel aan andere honden). Ook is hij heel lief voor haar dochter. Omdat zij een verstandelijke berperking heeft, hoopten we al dat hij op een bijzondere manier deel uitmaakt van haar leven en dat doet hij ook. We zijn trots op hem. We missen hem. Maar het is goed zo.

(Dit blogje is geschreven naar aanleiding van mijn blog ASK ME ANYTHING. Wil je dus iets van mij weten, stel hier je vraag.)

Categories:

10 opmerkingen:

  1. Hard, maar ik begrijp je verhaal volledig, en hij heeft het goed, dat stelt gerust. Wij hebben ook eens een hondje gehad dat van karakter niet klikte, de tweede was ook op komst, toen de hond in het wiegje ging liggen hebben we dezelfde beslissing genoemen als jou.
    We legden onzelf volgende regel op, pas een hond als het kind er bewust voor kan helpen zorgen en er voldoende tijd en ruimte voor is. Ondertussen hebben we er twee, ze zijn gewoon om regelmatig even in de bench te zitten ( bv bij poetsen), als er kleintjes zijn brengen we de hondjes in veiligheid, dat is maar voor even en dat lukt goed :)
    Omdat de honden nood hebben aan beweging komen wij ook voldoende aan beweging toe en zoeken we mooie plekjes op waar we anders misschien niet kwamen :) Bij de aanschaf deden we testen om te zien welke hond best bij ons gezin past, en het ras dat we nu hebben klikt gewedig met elk gezinslid. Omdat ze met twee zijn lukt het ook goed als wij zijn gaan werken :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies zo denken wij nu ook. Het past niet bij ons momenteel met die kleine kindjes, dat gaat gewoon niet. Misschien in de toekomst ooit, maar misschien ook niet. Ik weet het niet, voor nu zeggen we heel hard nee. Ook omdat we niet weer zo'n keuze willen maken in de toekomst.

      Verwijderen
  2. Moeilijk keuze maar fijn dat het allemaal goed is gekomen! Zelf hebben wij een hele tijd geleden om redenen onze kat moeten weg doen... Met pijn in m'n hart maar het is nog steeds een goede oplossing geweest, gelukkig!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ooow wat een zware beslissing, maar in jullie geval denk ik wel de beste beslissing. Fijn dat hij bij zijn nieuwe baasjes een goed thuis heeft gevonden, dat moet jullie toch een geruststellend gevoel geven. Maar ik kan me het verdriet ook heel goed voorstellen.
    Sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nu we weten dat hij het zo goed heeft zijn we erg gerustgesteld. Hij heeft het zelfs beter bij haar dan bij ons. Hij krijgt alle aandacht, gaat overal mee naar toe en speelt met andere honden. Dat kon ik hem niet bieden. Ik mis hem wel. Gewoon die aandacht even van hem. Het gevoel dat ik hem nooit meer zal zien, doet het meest pijn.

      Verwijderen
    2. Ach gossie, misschien kan je 'm nog een paar keer opzoeken, doen wel meer mensen hoor eens in de zoveel tijd, en na verloop van tijd berust je je in de situatie en weet je dat het goed is.

      Verwijderen
    3. Dat lijkt me ook wel weer moeilijk. Ik denk helemaal voor mijn man. Straks is hij opeens zo leuk dat ik hem weer wil hebben haha. Nee laat ik daar maar niet aan beginnen :(

      Verwijderen
  4. Wij hebben precies zo een geval thuis maar vooral een hond die niet alleen kan zijn. Ik heb dit ook in mijn achterhoofd alleen zit ik een beetje in de ontkenning fase van het gaat vast wel een x over. Lijkt mij zo ontzettend moeilijk ook en zou er ook ziek van zijn. Knap dat je het door gezet hebt. Vooral je weet dat de hond daar alle aandacht krijgt. Sterkte ( is toch een soort kindje van je geweest)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Groetjes kim (trouwens)

      Verwijderen
    2. Ow ja dat moment dat hij wegging was vreselijk. Hij keek zo angstig. Ik moest heel hard huilen :( hij was zeker een soort van kindje.

      Verwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!