dinsdag 14 mei 2013

Vandaag is Hayden 1 maand oud. Het voelt als een mijlpaal, de eerste babymaand is voorbij. Het hele kleine is er alweer vanaf en de eerste kleertjes liggen nu al in een zak onderin zijn kledingkast.

Ik vind het fijn dat hij zo goed groeit, dat hij steviger wordt en dat het zweet me niet meer uitbreekt tijdens het badderen. De eerste weken was hij gewoon zo klein! Maar nu zie ik een bol toetje en zijn buikje krijgt ook steeds meer spek.

De eerste maand draaide voor ons vooral om het wennen aan de nieuwe gezinssituatie. Ik moest mijn draai zien te vinden in huis met 2 kindjes en ook Hayley moest wennen aan haar broertje. Inmiddels gaan beide erg goed. Ik kan momenteel aardig multitasken en Hayley is dol op Hayden. Ze vindt hem lief en doet met veel plezier haar neus richting hem zodat hij er naar gaat happen. Ze laat haar speelgoed zien en soms betrap ik haar naast de wipper terwijl ze hem liefkozend aait over zijn kleine bolletje. Als hij dan wakker is, kijkt hij met grote ogen richting die lieve grote zus van hem.


Jaloers is ze dan ook niet echt meer. Ze begrijpt dat mama niet uitgebreid met haar kan spelen als ze Hayden een flesje aan het geven is. Dat vindt ze goed, ze geniet dan ook extra van de momenten dat ik haar veel aandacht geef.

Hayden is een totaal andere baby dan dat Hayley was. Ze lijken wel ontzettend veel op elkaar trouwens. Ik zou hem alleen een Hello Kitty jurkje aan hoeven doen en dan heb ik een flash back :).
Hayley was een rustige baby en huilde alleen voor een flesje. Hayden huilt meer, veel meer.
Hij huilt wanneer hij aandacht wilt, honger heeft, last heeft van krampen, je hem verschoond of als het hem allemaal eventjes niet bevalt. Ik heb daar niet zoveel moeite mee en krijg hem in de meeste gevallen snel tevreden. Hij huilt nou gewoon wat meer, dat is dan eenmaal zo.

Pablo vindt dat een stuk moeilijker. Het zweet breekt hem uit. Alle situaties werden in het begin dan ook opgelost met een voeding, maar dat was gewoon niet altijd het probleem.
Al snel kreeg hij de neiging hem in mijn armen te leggen "Elise hij huilt" en dan moest ik het op lossen. Niet dat hij het niet wilde, maar het instinct verschilt op dat moment toch erg tussen mannen en vrouwen. Bij het huilen wil ik Hayden troosten en Pablo wist absoluut niet wat hij moest doen.

Maar dat gaat gelukkig ook nu beter. Hij krijgt het niet meer spaansbenauwd zodra Hayden huilt en het lukt hem zelfs om hem stil te krijgen.


Inmiddels komen we ook aan wat meer uur slaap. Tenminste ik. Ik heb 3 weken borstvoeding gegeven en ben toen gestopt. Ik was continu chagrijnig omdat ik de hele dag met een ontbloot bovenlichaam liep en Hayden moest aanleggen. In de nacht kon ik 1,5 uur slapen en dan moest ik weer 1 uur voeden, dan weer 2 uurtjes slapen en dan weer voeden. Ik kon niet meer en besloot maar te stoppen op aandringen van Pablo. Nu ik in etappes van 3 a 4 uur kan slapen ben ik een stuk vrolijker. En Hayden? Die wordt ook wel groot van een flesje. Het fijne is dat Pablo hem nu ook kan voeden en ik daardoor mijn handen wat meer vrij heb voor Hayley. Ik vind de borstvoeding prachtig en intiem, maar voor mij helaas wederom niet haalbaar, al heb ik de eerste weken wel genoten van die momenten met hem samen.

Deze mama geniet van haar blije (en soms wat huilerige) baby'tje. Het gaat prima hier in huis en de eerste maand is voorbij gevlogen. Nog 11 maanden en dan is het feest ;).
Categories:

6 opmerkingen:

  1. Wat een leuke foto's!! Tja die borstvoeding hè, dat was bij mij ook een hele toer. Ik had me zó voorgenomen dat te gaan doen maar helaas had ik te weinig melk en lag Rob te huilen van de honger en ik van ellende.

    Ik vond het ook helemaal niet fijn, het deed pijn, kloven, pfffff. Ik kreeg een borstontsteking. Kortom, drama.

    Op en kapot was ik, ik hallucineerde 's nachts van de vermoeidheid, dus op aandringen van mijn moeder en mijn man ben ik na een week of drie gestopt, ik vond het een soort falen in het begin, stom hè, maar ik was ook heel snel weer opgeknapt en rustiger. En Rob was ook tot bedaren want die had weer genoeg voeding.

    Het is helaas dus niet voor iedereen weggelegd om borstvoeding te geven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat falende gevoel herken ik wel heel erg. Ik wilde ook maar niet stoppen met borst geven. Ik wilde het zo graag! Maar in de nachten begon ik ook scheel te kijken van de moehei en mijn humeur had de vorm van een donderwolk. Pablo vond dat helemaal niet leuk en wilde dat ik weer een beetje de 'oude' werd. Die fles geeft mij zoveel rust nu en met een rondlopende peuter is het wel een stuk praktischer moet ik zeggen. Het is inderdaad niet voor iedereen weggelegd, hoe graag je ook wilt.

      Verwijderen
  2. Als de keuze goed voelt dan is het goed toch! We hebben allemaal onze kindjes voorop waardoor we ons zelf soms vergeten.

    Wat een rijkdom zo elise!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooie foto's! En je hebt gelijk met de borstvoeding hoor, als het alleen maar frustratie geeft is het beter voor mama en kind om gewoon te stoppen. Heb ik ook gedaan met C. na een week of 3.
    Fijn dat jullie een beetje je draai vinden en dat zus en broer zo goed gaan samen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mocht je het nog niet hebben gedaan, lees eens wat meer info over premature baby's.. (het hoeft er niet aan te liggen, maar het zou wel kunnen) ...het huilen kan te maken hebben met overprikkeling...en ja, je hebt gelijk hoor (borstvoeding)... ik heb zelf een half jaar 'gekolfd' en het in een flesje gegeven omdat ze mijn tepel niet accepteerde (premature baby).. en achteraf eigenlijk gekkenwerk, want het was dubbelop werk... maar als ik toentertijd nog een kindje erbij had rondlopen had ik het nooit kunnen volhouden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee dat heb ik inderdaad nog niet gedaan. Daar had ik nieteens echt bij stilgestaan. Ik zal er eens naar kijken op internet!
      Kolfen geldt net als borstvoeding toch :) ook knap dat je dat zolang hebt volgehouden.

      Verwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!