woensdag 22 mei 2013

Image Hosted by ImageShack.us Ik begon na de zomervakantie in groep 8 op mijn nieuwe school. In plaats van een broodtrommel met wat drinken, kreeg ik een tas vol eten mee van mijn moeder. Mijn dag zou namelijk elke dag laat eindigen.

Mijn moeder zette mij iedere ochtend om 07:20 uur af bij de trein. Met een gezelschap van ongeveer 10 meiden uit heel Nederland, kwam ik aan op station Amsterdam Zuid.
Vanaf daar moesten we nog zo'n 15 minuten lopen om bij school te komen.

Mijn eerste dagen op school kan ik niet meer herinneren. Ik weet alleen nog dat de acceptatie in de klas erg soepel ging. Samen met 2 andere meiden was ik nieuw in de klas. De rest van de klas, was de opleiding al in groep 7 begonnen. Wij hadden dus met z'n drieën een flink jaar in te halen.

Het allereerste jaar was ontzettend leuk. Ik deed heel erg mijn best met de balletles. 5 Dagen in de week hadden we school dat begon om 08:30 uur en duurde tot ongeveer 14:00 uur. Daarna hadden we zo'n 2,5 tot 3 uur dansles. Niet alleen klassiek ballet, maar ook modern, spitzen, folklore en andere soorten dans. Zodra de dag was afgelopen, was het snel omkleden en naar de trein. Ik kwam iedere avond rond een uur of 18:00 uur thuis. Dan was het eten, huiswerk maken en weer naar bed gaan. Het was een zwaar leven en een leven buiten de dansschool bestond voor mij eigenlijk niet. Met voorstellingen hadden we ook nog op zaterdag training, dus dan was je 6 dagen in de week op pad en aan het dansen.

Aan het einde van ieder jaar had ik eindauditie. Je moest gewoon weer auditie doen om door te gaan naar het volgende jaar. Ik had inmiddels een goede band gekregen met een klasgenoot, ze was mijn beste vriendinnetje geworden. Maar helaas werd ze afgewezen en moest ik afscheid van haar nemen.
En niet alleen van haar, meerdere meiden gingen niet door naar het volgende jaar.

Dat sloeg in als een bom. Met minder plezier begon ik aan mijn tweede jaar. Ik besefte opeens dat dit misschien niet voor altijd zou zijn. Ik zou mijzelf constant moeten bewijzen. De onderlinge concurrentie nam behoorlijk toe. Al waren we als een soort familie met elkaar, we waren ook elkaars rivalen. Tijdens de lessen werden er behoorlijk wat jaloerse blikken naar elkaar uitgewisseld.
Ik was ook vaak jaloers. Zo had je de lievelingetjes van de leraren. Daar was ik er geen 1 van. Ik had daar veel moeite mee. Als ik opeens 3 rondjes draaide op mijn spitzen zei de lerares niks en zodra een rivaal dat deed, werd er wel wat van gezegd. Vreselijk vond ik dat. Ik huilde thuis dan ook veel.
Maar zodra mijn lerares "Goedzo!" tegen mij had gezegd tijdens de les, kwam ik ontzettend blij thuis.

Mijn rapport na het tweede jaar was ook een stuk minder goed. Ik ging minder hard voorruit dan het eerste jaar en de onzekerheid sloeg toe. Ik vond ieder ander beter dansen en ik straalde dat uit.
Toen mijn eigen danslerares met zwangerschapsverlof ging, kregen we een tijd les van een ballerina. Ik was gek op haar en zij was heel lief voor mij. Ze zag mijn onzekerheid en probeerde mij meer zelfvertrouwen te geven door hele lieve dingen te zeggen tegen mij. Dat werkte, maar toen zij weer weg moest, zakte alles weer in. Ookal haalde ik altijd de eindauditie, ik vond mezelf niet goed genoeg.

Het derde jaar werd erg zwaar. Ik was vaak moe en ziek. Van mijn moeder mocht ik altijd thuisblijven als ik mij niet lekker voelde, ze steunde mij daar veel in. Ze verplichtte mij nooit om naar school te gaan. Al voelde ik vanuit school wel de druk. Daar werd het mij kwalijk genomen dat ik er soms niet was. Helemaal toen ik een blessure kreeg aan beide knieën. Ik kon met veel lessen niet meedoen en eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg, ik was gewoon te moe.

Dat derde jaar begon ik dan ook te twijfelen. Was mijn liefde voor dans wel groot genoeg om dit aan te kunnen? 

Toen mijn derde jaar voorbij was vertelde ik mijn twijfels aan mijn ouders. Zij wilden niet dat ik spijt zou krijgen van het stoppen. "Begin na de zomer aan een nieuw jaar en als je dan niet meer verder wilt stop je." waren de woorden van mijn moeder.

En stoppen deed ik dat jaar. Ookal mocht het van mijn ouders, toen ik vertelde dat ik wilde stoppen, voelde dat als falen. Er had zoveel geld en tijd in de opleiding gezeten en ik had het niet afgemaakt. Dat voelde vreselijk. Maar ik was gewoon zo moe. Ook was ik benieuwd naar het normale 'tienerleven.' Dat kende ik niet. Ik kende bijna niemand in Almere en verkering had ik ook nog nooit echt gehad. Mijn liefde voor dans was niet groot genoeg om te blijven.

Nog voor de kerst begon ik op de middelbare school in Almere. Ik kwam terecht in 3 HAVO en stopte meteen met dansen. Mijn lichaam kreeg een enorme klap en een aantal maanden later was ik ontzettend ziek. De diagnose: de ziekte van pfeiffer, een ziekte waar ik ongeveer 2 jaar mee rond heb gelopen. Het staartje is het ergst zeggen ze, op de balletschool was ik dus al ziek, dat verklaarde de vermoeidheid en de minimale inzet.

Toen ik eenmaal beter was, verlangde ik weer naar dansen. Ik begon op mijn oude amateurschool. Ik kreeg een baan achter de koffiebar en ook nog gratis balletles. Ik deed mee aan voorstellingen en danste iedere week. Maar ik kreeg er geen voldoening uit. Ik was een perfectionist, ik wilde weten wat je op iedere tel moest doen, terwijl de amateurschool absoluut niet veeleisend is. Ik paste er niet meer tussen en was nou eenmaal dat hoge niveau gewend, dat amateurdansen vond ik opeens verschrikkelijk.

Ik ben nog weleens teruggegaan om te kijken bij de balletles van mijn oude klas. Ik ging voor het raam zitten en keek naar hun vloeiende dansbewegingen. Wilde ik terug?
Een ene keer vertelde mijn oude klasgenoten aan hun leraar dat ik een oudleerling was. Met zijn russische accent sprak hij mij aan"Kom terug en kom weer dansen! Dat mag als jij wilt."
Ik voelde mij gevleid en ergens maakte mijn hart een sprongetje als ik dacht aan teruggaan. Maar nee, ik had de keuze gemaakt om te stoppen, daar moest ik bij blijven. Ik liep weg, dat was meteen de laatste keer dat ik terugging om te kijken.

Mijn liefde voor dans heb ik toen in een diep gat gestopt. Ik wilde niet meer aan dansen denken en er niet meer naar kijken. Ik vond dat moeilijk, omdat ik vaak heb getwijfeld of ik wel de goede keuze had gemaakt. Spijt heb ik niet, ik vraag me soms alleen af waar ik nu was geweest als ik was blijven dansen.

Met veel plezier kijk ik nu terug naar die bijzondere tijd op de balletacademie. Ik genoot van het dansen en van de hechte band met mijn klasgenoten. Maar de weg en de beslissing van toen heeft me gebracht op het punt waar ik nu ben: mama van twee lieve kinderen en getrouwd met de liefste man van de wereld. Ik ben gewoon een mama die af en toe nog balletbewegingen maakt in de woonkamer en denkt aan die bijzondere tijd in haar leven. Diep in mijn hart zal er altijd een ballerina zitten.

(Dit blogje is geschreven naar aanleiding van mijn blog ASK ME ANYTHING. Wil je dus iets van mij weten, stel hier je vraag.)
Categories:

10 opmerkingen:

  1. Wat een mooi stukje en fijn dat je met zo'n gedachte terug kan kijken erop! Dat is zeker heel wat waard :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jij had wat ik wou hebben! Super mooi,en ik vind het echt super om te lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Elise,

    Ik volg af en toe je blogjes uit nieuwsgierigheid en deze vond ik natuurlijk erg herkenbaar en heel leuk om te lezen! Mooi om te zien dat we ondanks dat we in dezelfde klas zaten, allemaal deze periode weer heel anders hebben ervaren en leuk omdat het ook wel weer erg herkenbaar is. Ik kan me van jou ook nog heel goed herinneren dat je de groep 8 musical voor meester Theo had georganiseerd en dat je daar zoveel enthousiasme en creativiteit in stopte, echt heel knap, als ik me bedenk hoe jong we toen waren! Ik had bij jou toen ook echt in gedachte dat je later leiding zou geven of iets in organiseren of choreografe, iets in die trant! Nu kun je deze eigenschappen vast ook heel goed gebruiken bij het moederschap:D en bij het schrijven van blogjes!


    xx Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat lief dat je een reactie hebt achtergelaten. We zullen die periode allemaal wel anders hebben beleefd inderdaad. Ik ben ook heel benieuwd hoe jij er dan op terugkijkt. Wij hebben altijd wel gelachen he? :D Die musical organiseren was ook erg leuk om te doen, was wel balen dat Sandra ziek was en ik zelf stond te zingen haha. De eigenschappen gebruik ik zeker in het moederschap en Hayley heeft al behoorlijk wat balletpassen geleerd (hihi). xxx

      Verwijderen
  4. Ηеy! I'm at work browsing your blog from my new galaxy III! Just wanted to say I love reading through your blog and look forward to all your posts! Keep up the superb work!

    my weblog: Schwabbel Titten

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een mooi verhaal Elise, dankjewel voor het delen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. I like whаt уou guys arе up toо.

    Ѕuch cleveг work and rеpогting!
    Keep up the excеllent works guys I've you guys to blogroll.

    Feel free to surf to my web page - Airbrush Art

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Thiѕ ԁeѕign іs stеller! You obνiously knoω how tο keep a reader entertained.
    Between yοur wit and your videos, I wаs almost moved tо start my own blog (well, almost.
    ..HaHа!) Fantastiс jоb. I reallу enjoyed whаt you
    had to say, and more than that, how уou prеsented it.
    Тoo cool!

    Mу ωeb blog; Sultry Models with Braces

    BeantwoordenVerwijderen
  8. At this time it appеaгs like Expгеssiοn
    Engine is the preferгеd blogging platform aѵailable
    right now. (from what I've read) Is that what you're using
    on your blog?

    my blοg post My Mama Completely nude

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!