dinsdag 21 mei 2013

Toen ik in groep 7 zat, deed ik al een aantal jaren aan ballet op de amateurschool in de buurt. Ik had er veel plezier in en danste er iedere les op los.

Op een keer moest ik na de les even blijven van de juf, ze wilde graag met me praten. Ze vond dat ik talent had en ze wilde graag dat ik auditie zou doen voor de Nationale Ballet Academie in Amsterdam. Ik werd er stil van, ik had geen idee wat het zou inhouden. Ze zou mijn ouders die avond erover bellen. Dat deed zij ook en mijn ouders stemde ermee in. Ik ging auditie doen.

Het begon met de eerste auditie. Die auditie kan ik mij nog goed herinneren. We moesten oefeningen doen en aan het einde van de les mocht je vrij dansen. Dat vond ik het allerleukste. Ik huppelde en sprong door de zaal en danste op mijn allerbest.

Daarna moesten alle moeders en kinderen beneden wachten. Na een paar uur kreeg iedereen een envelop. Daar stond in of je door was naar de tweede auditie.

Vele meiden om mij heen begonnen te huilen bij het openen van de brief. Ik niet, ik was door. Ik was blij en het hele gezelschap ook dat was meegekomen om mij te steunen. Verder had ik geen idee wat ik allemaal kon verwachten.

Voor de tweede auditie was ik een stuk nerveuzer. Ik was de eerste tenslotte doorgekomen, dan wilde ik de rest ook wel graag halen. Er waren een veel minder kinderen en de juffen keken een stuk strenger. Ook deze auditie haalde ik en toen begon het echte werk: de auditie cursus.

2 Maanden lang kreeg ik twee keer per week les op de academie. Mijn ouders reisten volop met mij mee. Iedere woensdag mocht ik eerder weg van school en ging ik met de trein naar Amsterdam. Ik had een vreselijke klas in groep 7, dus ik was blij als ik weg mocht. Ik hoopte dan ook heel erg dat ik de laatste auditie zou halen. Dan zou ik in groep 8 op de academie starten in een hele nieuwe klas, op een nieuwe school.

Ik genoot van de auditiecursus. Ik leerde zo ontzettend veel, al die passen en dansjes! Ook werden alle leerlingen nog gekeurd door de fysiotherapeut. Het was een zware auditie periode, de leraren werden veeleisender en strenger. Het werd dan ook snel duidelijk dat erg weinig leerlingen zouden doorgaan.

Op 28 maart 1998 deed in mijn 3e en laatste auditie. Ik was zo ontzettend nerveus en trilde erop los. Iedereen was gespannen, maar deed haar/zijn uiterste best. Dit was het moment om alles te geven.

Toen de auditie erop zat, was het weer wachten. We hebben zo'n 3 uur moeten wachten op de uitslag. En toen was het zover, juf Annelies kwam binnen met de stapel enveloppen. Mijn meisjesnaam begint met een B. dus al snel had ik de envelop in mijn handen. (Ik krijg gewoon weer de zenuwen als ik aan dat moment denk!) Ik zonderde mij af van mijn ouders en maakte de envelop met zweethanden open:


Ik was aangenomen! O, wat waren we blij. Ik zou een heel nieuw leven beginnen, helemaal in het teken van dansen. Wie weet werd ik wel een echte goede ballerina, wouw!
Vol blijdschap nam ik voor de zomervakantie dan ook afscheid van mijn oude klas. Ik had toen nog geen idee hoe zwaar en bijzonder deze periode in mijn leven zou worden.

(Dit blogje is geschreven naar aanleiding van mijn blog ASK ME ANYTHING. Wil je dus iets van mij weten, stel hier je vraag. Morgen schrijf ik het tweede deel van deze reeks.)
Categories:

15 opmerkingen:

  1. Wauw!! Heel bijzonder!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. wauw zeg, kijk, dat wist ik dus niet!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw zeg!!!! Ben benieuwd naar de afloop

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja precies, dit vraagt om een vervolg :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. wauw, bijzonder zeg, ben ook erg benieuwd na het vervolg...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ben je trouwens het meest rechter meisjes op de bovenste foto?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. haha ja inderdaad, dat ben ik!

      Verwijderen
    2. dat kan je wel zien, bijna niets veranderd ;)

      Verwijderen
  7. Superleuk is dat en wat een ervaring moet dit zijn geweest. Ik deed ook ballet en mijn balletjuf vroeg me ook of ik het niet zag zitten om naar de koninklijke balletschool van Antwerpen te gaan maar spijtig genoeg zagen mijn ouders dit niet zitten. Nu doet mijn dochtertje ballet en ik geniet er ook weer van. groetjes!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is wel jammer als je het zelf graag wilde. Ik ben blij dat mijn ouders mij de kans hebben gegeven en mij ook steunden toen ik niet meer wilde. Maar je dochter zien dansen is ook genieten, daar weet ik alles van :)

      Verwijderen
  8. Wauw , ik wist helemaal niet dat je op een ballet academie hebt gezeten !!
    Echt stoer voor zo een kleine meid ..

    Straks volgt je kleine meid je voetsporen zou jij jou meisje ook los laten om naar de academie te gaan ?
    Of juist overwegen om het niet te doen..

    Xx

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh wauw, gaaf. En leuk om van je te weten. Zo blijf je toch dingen te weten komen!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!