maandag 8 april 2013

Zo schreef ik mijn blogje van gister nog vanuit het ziekenhuis, zo zit ik nu weer op de laptop aan mijn eigen tafel. Vanmorgen ben ik ontslagen uit het ziekenhuis, gelukkig.

Gisteravond had ik het zwaar. Daar lag ik weer, alleen in bed, in het ziekenhuis. Geen man en geen kindje om mij heen. Alleen maar onrust in mijn buik en vooral in mijn hoofd. En dus hield ik het even niet meer. Ik werd misselijk en voelde mij totaal niet lekker.
Ik praatte met de zuster over mijn gevoel, mijn verdriet en onzekerheid. Ik kon gewoon even niet meer. "Haal die baby er maar uit, ben er klaar mee."

Deze ochtend hadden de artsen overleg en het gesprek met de zuster was voor hen heel belangrijk in het nemen van een besluit.
Meteen na het overleg stonden de gynaecoloog der gynaecologen, de arts, een zuster en co-assistent naast mijn bed.

Gezien het feit dat mijn contracties waren afgenomen en er geen verdere ontsluiting meer is ontstaan de afgelopen dagen, mocht ik naar huis. Mijn emotionele toestand viel hun een stuk zwaarder. "Waar ben je nou precies bang voor?" vroeg de arts. Die vraag knalde er hard in en ik heb ze dan ook goed verteld wat ik de hele zwangerschap al met mij mee draag. Een hoop verdriet en een hoop angst.

Het hoofd van de afdeling schrok van mijn hele verhaal en weet natuurlijk ook wat er precies is gebeurd. Om mij gerust te stellen nam hij dan een besluit. Ik mag iedere week in het ziekenhuis op controle komen. Ik krijg dan een uur lang onderzoeken, zoals een hartfilmpje en urineonderzoek.
Op die manier hoopt hij mij de laatste weken door de zwangerschap heen te loodsen, zodat ik meer vertrouwen krijg in mijn lichaam en mijn baby en daardoor toch een beetje kan genieten.
Ik kreeg ook de optie om nog 4 weken te blijven als mij dat een goed gevoel zou geven, maar nee, ik ga toch echt liever naar huis!

Dus nog niet naar huis met een baby'tje in mijn armen, maar ach, laat hem nog maar even lekker groeien de komende weken. En dan zullen we nu 'rustig' afwachten wanneer hij zich aandiend. Voorlopig doe ik rustig aan. Hayley zal wat meer naar mijn moeder gaan en Pablo zal wat meer thuis zijn.

De afgelopen dagen waren emotioneel gezien echt een chaos. Maar we slaan ons door die laatste weken heen met z'n allen. Hayley is ontzettend blij dat ik weer thuis ben en Pablo glunderd ook weer.
Stiekem hoop ik dat de baby rond de 37/38 weken wordt geboren, dat is namelijk ontzettend dichtbij. En voor mijn gevoel is alles goed zodra hij veilig in mijn armen ligt om hem vervolgens nooit meer los te laten.
Categories:

16 opmerkingen:

  1. Hey meisje toch, wat een verhaal weer, leef met je mee hoor. Wat een heftige periode maak je door. Wel fijn dat je weer thuis bent en dat je zo goed begeleid wordt vanuit het ziekenhuis. Hou je nog even taai de komende weekjes, sterkte en succes!! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat goed dat je toch weer thuis bent, nog even volhouden en daarna lekker genieten.

    Groetjes Mer

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat fijn om weer even thuis te zijn, hopelijk blijft het nu wat rustiger tot je kindje er echt uit wil. Geniet er nog even van thuis en voor je het weet is het zo ver! x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik lees je blog nog niet zolang, en heb nog nergens op gereageerd, maar las dit stuk en wou direct reageren, wat een angsten... maar wat fijn dat je gehoord bent door de artsen en je elke week op controle mag komen, hopelijk blijft de baby nog even zitten en ben je wat gerustgesteld.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor je reactie Miranda :) Ik vind het inderdaad fijn dat ik iedere week op controle mag komen in het ziekenhuis. De baby blijft denk ik nog wel eventjes zitten. Maar over 2 weekjes mag hij van mij wel komen ;)

      Verwijderen
  5. Las net je vorige blogje. Wat heftig allemaal meid. Wat fijn dat je nu toch weer thuis bent. Ik kan me voorstellen hoe zwaar het allemaal is. Gelukkig ben je al heel ver gekomen. Tegen mij werd gezegd dat als ik eenmaal de 35 weken had gehaald er weinig gevaar meer voor de baby was. Zover ben je al gekomen en dat is dus al een superprestatie. Het is nog een kwestie van weken en dan is het voorbij! Houd je daaraan vast. Ik weet als geen ander hoe zwaar het is maar echt, het komt goed. Nog even volhouden! Ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is, maar je bent er bijna. Heel veel liefs en een dikke knuffel! X

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inmiddels bijna 36 weeekjes, dat voelt wel goed. Nog even en dan is hij bij mij. Ik verlang er zo naar om hem in mijn armen te hebben. Ook ben ik héél benieuwd hoe hij eruit ziet. Bij Hayley hadden we een 3d echo gedaan en nu niet, dus het is echt een verrassing. Nog ff doorbijten..pff xxxx

      Verwijderen
  6. Wij zijn ook net weer thuis, jeetje meid lekker thuis nog even de laatste loodjes uitzitten. Nog even volhouden!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Fijn te horen dat je weer thuis bent. Succes met alles... Neem vooral goed je rust.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Succes en sterkte met de laatste loodjes, gelukkig ben je nu wel weer lekker thuis!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Veel succes met de laatste weken! Wat fijn dat de dokters zo begripvol zijn. Hopelijk kun je er zo inderdaad nog een beetje van genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik hoop dat de baby snel mag komen dat jullie snel met z'n allen als compleet gezinnetje kunnen genieten. Vele beterschap gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een nare dagen heb je achter de rug zeg.... pfff.... alle sterkte voor jou, je man en je dochter! Kop op!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Die onzekerheid op zich maakt je al emotioneel en dan nog alles wat erbij komt. Nog eventjes volhouden!!
    Je bent heel mooi zwanger, wat een prachtige buik!! Rust nog maar goed uit en veel succes als het zo ver is.
    Dikke knuf!

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!