maandag 18 februari 2013

Image Hosted by ImageShack.usZaterdag hadden we een super dagje achter de rug in de Efteling. De volgende dag waren we alledrie erg moe. Pablo moest helaas toch werken en Hayley en ik wilden een dagje rustig bijkomen van de drukke dag.  Helaas was de zondag alles behalve rustig.

Na het ontbijt liet ik een bad vollopen voor Hayley. Terwijl zij haar kleertjes uitdeed, haalde ze weer de gekste trucjes uit. Al vrij snel klapte ze voorover. Niet recht op haar gezicht, maar met de onderkant van haar kaak knalde ze op de badkamervloer. Ze begon meteen hard te huilen. Ik pakte haar op en controleerde haar mond en  tandjes. Haar shirtje zat vol bloed en ik kon even niet snel vinden waar het vandaan kwam. Totdat ik het enorme gat onder haar kin zag. Ik plakte een pleister erop, verbond haar hele hoofd met verband, belde Pablo en daarna de spoedpost.
 
Met gierende banden reed Pablo naar huis en met z'n drietjes reden we naar de spoedpost. Hayley was inmiddels erg rustig geworden. In de auto viel ze steeds bijna weg, waardoor ik mij nog meer zorgen maakte.
 
Bij de spoedpost werden we snel geholpen. De zuster keek naar de wond en controleerde haar kaak en ogen. Gelukkig was er niks aan de hand met haar ogen en kaak, alleen moest de wond wel gelijmd worden. Ze maakte de wond schoon en deed er wat verband op, daarna moesten we even wachten in de wachtkamer. Hayley kreeg een klein pandabeerknuffeltje van de zuster en was inmiddels weer bijgekomen van de schrik. Ik daarentegen niet. Met knikkende knieën zat ik daar.
Ik voelde me schuldig en ellendig. Ze hoort in mij bijzijn veilig te zijn en nu heeft ze een gat in haar kin. Ik had een falend en schuldig gevoel van binnen, dit had niet mogen gebeuren!
 
Hayley was erg stoer, dat viel ons reuze mee. Ze gaat niet graag naar de dokter, maar haar kin was 'stuk gegaan' en de dokter zou deze gaan maken. Zonder tegenstribbelen lag ze op de behandeltafel. Ze kreeg drie hechtpleisters en daarna moest de lijm erop. Dat was even naar, maar ze bleef liggen. Mijn stoere meisje, dat was toch een momentje om even trots te zijn.
Nu moet ze ongeveer een week lang een pleister op haar kin en de hechtpleisters moeten vanzelf loslaten. Met een dichtgeplakte kin en een gebroken moederhart gingen we weer naar huis.
 
Inmiddels is Hayley alweer een vrolijke en spelende peuter. Ze gaat heel voorzichtig met haar kin om en begrijpt dat de pleister niet nat mag worden. Vanmorgen waren we even voor mij bij de huisarts en ik besprak dan ook Hayley's kin. Volgens hem heeft 60% van de bevolking een litteken op zijn kin, iets dat er dus gewoon 'bij hoort'. Zelf heb ik ook een litteken op precies dezelfde plek.
Toch baal ik ontzettend van haar wond en dat ze dit heeft moeten doorstaan. Die pleister op haar kin is ook een triest gezicht.
 
Deze flinke valpartij heeft mij doen nadenken. Twee kinderen betekend twee keer zoveel opletten en ongelukken. Tijd voor deze mama om een EHBO-cursus te volgen. Zodra de kleine man is geboren en ik hersteld ben, ga ik op zoek naar een goede cursus. De cursus moet mij zelfvertrouwen geven en mij leren wat ik het beste kan doen bij dit soort situaties.

Voorkomen is altijd beter dan genezen, maar met kinderen zijn sommige situaties helaas niet te voorkomen.
Categories:

8 opmerkingen:

  1. Ah wat naar! Een ongeluk zit in zo'n klein hoekje, je kunt het niet altijd voorkomen. Wel stoer dat ze zo rustig bleef in het ziekenhuis. Ook ik heb inderdaad een litteken op mijn kin. Gevallen met fietsen als klein meisje.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Uhoh.. Een ongelukje is ook zo gebeurt! Maar wat je zegt je kan niet alles voor zijn meid echt niet

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Aaah daar is het meiske, ik las het op twitter en ik kreeg meteen de kriebels, al ben ik geen mama ik kon me wel even indenken hoe het voor je was. Een EHBO cursus is nooit verkeerd denk ik. Gelukkig is het een stoere meid. Dikke knuffel voor jou mam!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. He bah, vervelend dat ze is gevallen. Gelukkig hoefde het niet gehecht te worden en was lijmen voldoende. Maar fijn dat ze goed weet wat ze wel en niet mag. Sterkte ermee.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Aah meiske toch! Gelukkig gaat het met Hayley weer aardig nu. En jij komt er ook wel overheen. Mijn zoon is met 10 maanden van de trap gevallen, en heeft daardoor nu al een tand minder. Gaf mij ook een supergroot schuldgevoel, maar aan de andere kant is het heel begrijpelijk, want kinderen ontdekken, doen gek en gaan vaak veel sneller dan je het zelf kunt bijhouden. Mijn zusje én mijn man hebben trouwens ook allebei een litteken op hun kin. Zuslief door het stuur van een step en manlief door de glijbaan in het zwembad. Ach, het kan overal gebeuren. Goed dat je straks EHBO gaat doen. Dat geeft je vast meer zelfvertrouwen op dit gebied. (Btw... ik ben ook niet zo'n held hoor, als ik bloed zie en zeker niet bij mijn eigen kind....)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ach, wat sneu! Is de pleister er inmiddels alweer af? Zal weer een stuk fijner zijn voor haar... Ik heb er trouwens niet eens eentje op mijn kin, maar wel op mijn voorhoofd van de tafel, en eentje naast mijn oog door de schommel... ongelukjes zijn snel gebeurd!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja de pleister is er inmiddels af. Op de foto tussen de knuffels zie je een sneetje onder haar kin. Het geneest erg goed, dus over een jaartje zie je er vast veel minder van (hoop ik).

      Verwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!