donderdag 19 april 2012

Als meisje van 10 jaar oud kreeg ik voor mijn verjaardag een Spice Girls dagboek. Eén van mijn ouders en één van mijn tante. Zo had ik genoeg om mee te beginnen en kon ik mijn dagelijkse leven op papier gaan zetten.
Niet wetende dat ik vele dagboeken zou volschrijven tot de dag van vandaag.
De liefde voor schrijven was geboren. Het schrijven begon als een soort logboek. Elke dag schreef ik precies wat ik had gedaan. Ik schreef weinig over gevoelens en emoties. Meer over de dagelijkse dingen die zich hadden afgespeeld die dag zoals "Vandaag had ik school en het was heel leuk." Niet echt diep dus. Maar wel ontzettend leuk om terug te lezen.
Het schrijven over emoties en verliefdheid begon pas in de puberteit. Toen begon het begrip 'dagboek' meer vorm te krijgen. Om alles terug te lezen is ook erg leuk om te doen. Inmiddels liggen er in een doos zo'n 15 volgeschreven dagboeken, geschreven van mijn 10e tot nu. Ja tot nu, dat lees je goed. Soms is het namelijk heerlijk weer even dat dagboek te pakken en ouderwets met pen en papier te werk te gaan. Niks typen, of bloggen, gewoon mijn pen over het papier laten dansen, zoals dat hoort bij een echt dagboek. Het geknisper van het volgeschreven papier en de lamme hand die ik dan altijd heb na het schrijven van een paar pagina's. Daar kan ik zo van genieten.

Maar een toetsenbord is zoveel makkelijker. Zo snel zijn de woorden 'geschreven' en dat dan ook zonder enige pijn in mijn hand. Daarom schrijf ik er ook niet meer dagelijks in, eerlijk gezegd bijna nooit meer. Misschien een paar keer per jaar, gewoon omdat ik het al zolang doe.

Ik schrijf graag over wat ik denk, wat ik voel en wat ik meemaak. Het is iets dat ik altijd zal blijven doen, omdat het echt mijn passie is. Vaak ben ik ook opzoek naar nieuwe hobby. Ik zoek een leuke bezigheid en wil mij er dan helemaal op storten. Uiteindelijk ligt de hobby te vergaan in een hoekje. Daarom kan ik alleen de dingen blijven doen, waar mijn hart en ziel in zit. Dat zit in schrijven en niet in taarten versieren of breien.

Als ik schrijf wil ik mijzelf in het stuk kunnen storten, het moet vanuit mijn tenen komen en ik moet mijzelf en mijn eigen ervaring erin kunnen verwerken. Op die manier schrijf ik dan ook het allerliefste. Ik wil mijn ei kwijt, mijn ervaring delen, mijzelf vermaken en nu met het bloggen ook anderen vermaken met mijn teksten.

Het allerliefste schrijf ik niet thuis, maar wandel ik en creëer ik een tekst in mijn hoofd. Lopend dwalen zinnen rond in mijn hoofd. Soms zitten de allerbeste stukjes in mijn hoofd en zodra ik het thuis wil uittypen ben ik het kwijt. Eigenlijk zou ik altijd pen en papier bij mij moeten hebben.

Schrijven is dan ook iets wat ik altijd zou blijven doen. Of het nou het schrijven is in mijn dagboek, het typen van een blog of dwalende zinnen in mijn hoofd, dit is mijn passie, dit is iets dat ik al mijn hele leven doe.


Categories: ,

6 opmerkingen:

  1. heel leuk geschreven en super herkenbaar! ik begon dan niet met dagboeken maar met verhaaltjes.. en zeker dat met die andere hobbies, schrijven blijft altijd nummer 1! nog iets wat we gemeen hebben <3 love you

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja ik schreef ook verhaaltjes. ik had een hele lieve juf die mij voor sinterklaas een schriftje kado had gedaan met een harde kaft. ik heb dat schrift nogsteeds!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. jaa dat is zo leuk! voor altijd bewaren! ik ben helaas veel kwijtgeraakt :(

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ahhh ja jammer is dat. Ben ook alles kwijt uit een bepaalde periode. Ik heb ook veel opgeslagen op floppy's vroeger. Is nu ook niet meer te gebruiken haha!
    Straks heb je je kindje in je armen en kun je allemaal mooie nieuwe herinneringen maken!! :D

    BeantwoordenVerwijderen

Subscribe to RSS Feed Follow me on Twitter!